வெட்டிப்பேச்சு

நாம் கொள்ளும் நல்ல எண்ணங்கள் நம்மை வாழ வைத்து உயர்த்துமா?

2011-09-13T22:22:00.000-07:00

14.9.11

நாம் கொள்ளும் நல்ல எண்ணங்கள் நம்மை வாழ வைத்து உயர்த்துமா?

இது நல்லவன் வாழ்வான் என்ற கோட்பாடுதான். இளைஞர்கள் இதனை வெறும் கோட்பாடாக மட்டுமே பார்க்கின்றனர். அனுபவத்தில் இதை உணரும்போது காலம் கடந்ததாகி விடுகிறது. இதையே பெரியோர் பலர் பலவாறு சொல்லியிருக்கின்றனர். “தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா”, “பிறர்க்கு இன்னா முற்பகல் செயின் பிற்பகல் தாமே விளையும் தமக்கு” என்பதும் மற்றும் அய்யனின், “வெள்ளத்தனையது மலர் நீட்டம் மாந்தர்தம் உள்ளத்தனையதுஉயர்வு” என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததே.

நமது வாழ்வில் மேற்சொன்னவைகளை வலியுறுத்தும் சம்பவங்கள் நடந்திருக்கலாம். ஆனால் நாம் அவைகளின் மகத்துவத்தை அறியாது மேம்போக்காக நம் நினைவுகளைக் கடந்துசெல்ல அனுமதித்திருக்கலாம். அத்தகைய ஒரு சம்பவத்தினை இன்றைய பேச்சில் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். இது எனது நண்பரது அலுவலகத்தில் நடந்த ஒன்று.

எனது நண்பரது அலுவலகம் ஒரு மத்திய அரசின் வழிகாட்டுதலோடு நடத்தப்படும் ஒரு மாநில அரசு அலுவலகம். இதில் எனது நண்பர் ஒரு B Grade அதிகாரியாக பணிபுரிகிறார். இந்த அலுவகத்தின் உச்ச அதிகாரி அரசால் நிர்ணயிக்கப்படும் ஒரு IAS அதிகாரியாவார். அவரது நேரடிப்பார்வையின் கீழ் ஒரு MD rank ல் ஒரு அதிகாரி. அவரது நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில்தான் அனைத்து அலுவலகப் பணிகளும் (technical and administrative works) வருகிறது.

மத்திய அரசால் வழிநடத்தப் பட்டு மற்றும் உலக வங்கியின் உதவியால் தொடங்கப்பட்ட ஒரு பிரிவு முதலில் மத்திய அரசு வழி காட்டுமென்றும் பிறகு அதனை எந்த உதவியும் இன்றி (பொருளாதார மற்றும் தொழில் நுணுக்கம்) மாநில அரசு சார்ந்த அவரது அலுவலகம் தொடரவேண்டும் என்ற ஒப்புதலோடு தொடங்கப் பட்டு பணி நடந்து வந்தது. அந்தப் பணிக்கு ஆள் கிடைக்காதபோது ஒருவர் வந்து சேர்ந்தார். சிறப்பான பணித் தகுதிகள் பெற்றிருந்தார். இன்னமும் சில காலம் பொறுத்திருப்பாரேயானால் அவருக்கு அரசு அலுவலகத்திலேயே பெரும் பதவி கிடைக்க வாய்ப்பிருந்தது. ஆனால் அவரது வறுமையும் சூழலும் அவரை இந்தப் பணியை ஏற்றுக் கொள்ளச் செய்தது. இது அந்த அலுவலகத்திற்குத் தேவையான எல்லாத் தகவல்களையும் கணினிமயமாக்கும் பணி. ஆரம்பத்தில் அந்தப் பதவி ஒரு ஒப்பந்த அடிப்படையிலும் அந்த ஒப்பந்தம் ஒவ்வொரு வருடமும் புதுப்பிக்கப் படுமென்றும் தெரிந்து கொண்டு அவர் அந்தப் பணியில் தொடர்ந்தார். ஒவ்வொரு வருடமும் பணி முன்னேற்றத்தை மத்திய அரசு அலுவலகம் கவனித்து வழி காட்டி வந்தது. அந்தப் பணியாளருக்கும் பணி ஒப்பந்தம் புதுப்பித்தல்ஒவ்வொரு வருடமும் நடந்து வந்தது.

இதில் என்ன வேடிக்கை என்றால் மத்திய அரசு வழிகாட்டியபடிக்கு அவருக்கு ஊதியம் நிர்ணயிக்கப்படவில்லை மாறாக அதற்கும் 50 சதவிகிதம் குறைவாகவே நிர்ணயிக்கப்பட்டது. இத்தனைக்கும் காரணம் உள் அரசியல்தான். 20,000/- ரூபாய்கள் பெறவேண்டியவர் வெறும் 8,000/-ம் மட்டுமே பெற்றுக் கொண்டு பணியினைச் செய்தார். இந்த அலுவலகத்தில் பணி அனுபவம் பெறுதல் தனது பிற்கால பணி முன்னேற்றத்திற்கு உதவியாய் இருக்கும் என்பதாலேயே இத்தனையையும் பொறுத்துக் கொண்டு பணி செய்தார்.

ஒன்பது ஆண்டுகளாக இப்படி புதுப்பிக்கப்பட்ட பணி ஒரு ‘அதி புத்திசாலியின்’ குறுக்கீட்டால் பத்தாம் வருடம் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டது. இதற்குள் மூன்று IAS அதிகாரிகள் தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்து மாறிவிட்டனர். புதிதாய் வந்த IAS அதிகாரியின் கவனத்திற்கு கொண்டு செல்லாமலேயே MD யால் பணியாளரது பணி நீட்டம் நிறுத்திவைக்கப் பட்டது.

இது ஏதோ தற்செயலாக நிகழும் கால தாமதம் என நினைத்து அந்தப் பணியாளார் தனது பணிக்கு தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தார். நடப்பதறியாத அவரது நேரடி அதிகாரியான எனது நண்பரும் அவருக்கு நிலைமையை புரிய வைக்க வில்லை. இப்படி இருக்கையில் ஒருமாதத்திற்குப் பின்னர் நேரடி அதிகாரியான எனது நண்பரை கூப்பிட்ட MD , தாறு மாறான வசைவுகளை பொழிந்து உடனடியாக அந்த ஒப்பந்தப் பணியாளரை நிறுத்தச் சொன்னார். MD யின் வெறுப்பிற்குக் காரணம் நேரடி அதிகாரியான எனது நண்பர் தான் அந்தப் பொறுப்பிற்கு வந்த உடனே , தன் கீழ் பணிசெய்த ஒப்பந்த பணியாளரின் ஒப்பந்த ஊதிய உயர்வு குறித்து IAS அதிகாரியிடம் கோப்பு அனுப்பி அனுமதிபெற்று உயர்த்தியதோடல்லாமல் பின் தேதியிட்டு அந்த உயர்வை பணியாளருக்கு கிடைக்கும் படிக்கும் செய்திருக்கிறார். இதனால் அந்தப் பணியாளருக்கு ஏறக்குறைய ஒரு இரண்டு லட்சத்துச் சொச்சம் உரூபாய்கள் நிலுவைத் தொகையாகவும் கிடைத்தது. இதுதான் அந்த MD யின் எரிச்சலுக்குக் காரணம்.

மனம் நொந்துபோன எனது நண்பர் அந்த ஒப்பந்தப் பணியாளரை அழைத்து, ‘தம்பி உன்னை நாளையிலிருந்து பணிக்கு வரவேண்டாமென MD பணித்திருக்கிறார்..’ என தயங்கித் தயங்கி சொல்லியிருக்கிறார். ஆனாலும் சளைக்காத அந்தப் பணியாளர், ‘பராவாயில்லை சார்..’ எனச் சொல்லிவிட்டு கிளம்பி விட்டார். பலபேர் பலவாறு அறிவுறுத்தியும் அவர் வழக்குத் தொடரும் எண்ணத்தைக் கைக் கொள்ளவில்லை. ஒருவேளை அது எனது நண்பரை சங்கடத்திற்குள்ளாக்கும் எனக் கருதினாரோ என்னவோ. ஆனால் நண்பருக்கோ இது மிகுந்த மனக் கவலையை உண்டுபண்ணியது. பசிகொண்டவன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கையில் அவனது சாப்பாட்டு இலையை இழுத்தெறிந்தது போல் கூனிக் குறுகிப்போனார்.

இது நடந்து ஒரு வருடம் இருக்கலாம் .

இதே போல ஒரு நாள். மாலை ஏழு மணி இருக்கும். MD யை அவரது மேலதிகாரியான IAS அதிகாரி தனது அறைக்கு அழைத்து, ‘நாளையிலிருந்து நீங்கள் அலுவலகம் வரவேண்டியதில்லை’ எனச் சொல்லி அவரை கட்டாய விடுப்பில் செல்லப் பணித்திருக்கிறார். இதைக் கேட்ட MD நிலைகுலைந்துபோய் சாய்ந்து விட்டாராம்.

கையோடு கொண்டுவந்திருந்த CTC (charge transfer certificate) யில் MD யின் கையொப்பமும் பெற்றுக் கொண்டபின் அவரது அறையை பூட்டச் சொல்லி உத்தரவிட்டிருக்கிறார் அந்த IAS அதிகாரி. தற்போது அவர் மீது charge frame பண்ணவும் ஏற்பாடுகள் நடக்கிறதாம். அந்த MD இப்போது பெரும் மனக் குழப்பத்தில் பைத்தியம் பிடிக்காத குறையாக சிபாரிசுக்காக அலைந்து கொண்டிருக்கிறாராம்.

இதைக் கேட்ட என் நண்பர் மிகுந்த ஆச்சரியப்பட்டுப் போனார். இதை என்னவென்று சொல்வது..? தெய்வம் நின்று கொன்றது எனச் சொல்லலாமா அல்லது பிறர்க்கு இன்னா செய்தது தனக்கு விளைந்தது எனக் கொள்ளலாமா எனக் கேட்டார்.

இதை விட அற்புதம் என்னவென்றால் பணியிலிருந்து அனுப்பப் பட்ட அந்தப் ஒப்பந்தப் பணியாளரின் நிலை.

சரியாக ஒப்பந்தப் பணியாளார் பணி நீக்கம் செய்யப்பட்டு ஓராண்டிற்குப் பின்னர் அவரிடமிருந்து என் நண்பருக்கு தகவல் வந்தது.

தென் மாவட்டத்தைச் சார்ந்த அந்த பணியாளர், தான் கணினி சார்ந்த மேம்பட்ட பயிற்சி பெற்றிருந்தும், தளராது அய்ந்து எருமை மாடுகளை வாங்கி பண்ணை வைக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கிறார். தனக்கு கிடைத்த நிலுவைத்தொகையில் வாங்கிப்போட்டிருந்த தங்க நகைகளை அடகு வைத்து புரட்டிய பணமும் சிறிது வங்கிக் கடனும் இதற்கு உதவியிருக்கிறது. பண்ணை வைத்து ஓராண்டு முடியும் தருவாயில் 48,000/- உரூபாய்கள் மாத ஊதியத்தில் அவருக்கு அரசுப் பணி கிடைத்திருக்கிறது. பண்ணையும் ஓரளவுக்கு வருமானம் தர ஆரம்பித்து விட்டது. மிகுந்த நன்றி உணர்ச்சியோடு இந்த தகவலை அந்த பணியாளர் நண்பரிடத்தில் சொன்னபோது நண்பருக்கு கடவுளின் விளையாட்டு புரிந்தது. மனம் நெகிழ்ந்து போனார்.

நம்பினாரும் கெடுவதில்லை.. நல்லவனும் கெடுவதில்லை.

இதை விட இன்னுமொரு அற்புதம் என்னவென்றால், இவர்கள் கெட்ட எண்ணத்தில் நிறுத்திவைத்த ஊதியம் அவருக்கு காலம் தாழ்த்தி நிலுவைத் தொகையாக கிடைத்தபோது அந்தப் பணியாளர் தனது நிலுவைத்தொகை அத்தனைக்கும் தங்க நகைகளை வாங்கி யிருந்தார். அந்தத் தங்க நகைகளின் மதிப்பு தற்போது அவர் வாங்கிய விலையிலிருந்து 300 சதம் கூடிப்போய் இருந்தது..

இது வேடிக்கை யல்லவா…

தெய்வம் தர, தடுப்பார் யார் என்பதை நினைவூட்டவில்லையா?

இதுதான் வாழ்க்கை. நம்மையறியாமலேயே நமது எண்ணங்கள் நம் வாழ்வின் திசையையும், முடிவையும் நிர்ணயிக்கின்றன.

எல்லோருக்கும் நல்லதையே நினைப்போம், நன்மைகளையே நாமும் பெறுவோம், நன்கு சிறக்க மகிழ்வுடன் வாழ்வோம்.

இன்னமும் பேசுவோம்.

அன்பன்,

வேதாந்தி.

தமிழர்களாகிய நாம் அன்னா அசாரேவை ஆதரிக்கலாகாது...ஏன்.?

2011-08-22T00:15:00.000-07:00

22.8.11

தமிழர்களாகிய நாம் அன்னா அசாரேவை ஆதரிக்கலாகாது...ஏன்.?

அன்னா அசாரே தற்போதைய சூடான தலைப்பு. எல்லோரும் அவருக்கு ஆதரவாக கொடி பிடிக்கிறார்கள். (தேசியக் கொடிதான் என்றாலும் அதைப் பிடிப்பது அவருக்கு ஆதரவாகத்தானே..!)

இந்தச் சமயத்தில் நான் இது குறித்து சில சங்கதிகளை பேச விரும்புகிறேன். நாம் ஏன் அன்னாவை..( அண்ணாவை அல்ல..) ஆதரிக்கலாகாது என்பதற்கான காரணங்களை பட்டியலிடுகிறேன்.

1. அன்னா அசாரே காந்தி குல்லாய் அணிந்திருக்கிறார்.

2. அவர் பெயர் அன்னா அசாரே.. அண்ணா அல்ல.

3. அன்னா, தமிழரல்ல.

4. அன்னா பேசும் மொழியும் தமிழல்ல.

5. தமிழின சாதிக் காவலர், முக்கனிகளில் ஒன்றை தனது கட்சியின் சின்னமாக வைத்திருக்கும் வீரத் தமிழர் அன்னா அசாரே யாரென்றே தெரியாதெனக் கூறியிருக்கிறார். (நமது தமிழினத் தலைவர்களை விட நாம் விடயம் அறிந்திருக்கலாகாது.)

6. வடக்கே வாழ்கிறது தெற்கே தேய்கிறது என்று சொல்லி இங்கு கட்சியை வளர்த்த உண்மைத் தமிழர்கள் தற்போதுதான் வாழ ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள் (2 G - CAG reportல சொல்லியிருக்கே, அது எவ்வளவுங்க..ஒரு லட்சத்து எண்பதாயிரம் கோடி உரூபாய்களா..?). இது பொறுக்காத இந்த குல்லாக்காரர் இப்போது எல்லாவற்றையும் கெடுக்க ஆரம்பிக்கிறார். இன்னமும் எவ்வளவு இருக்கிறது.. தமிழகத்தின் கிழக்கு, மேற்கு, தெற்கு என எல்லாப் பகுதிகளும் வாழ வேண்டாமா..?

7. எல்லாவற்றிர்க்கும் மேலாக அன்னா தமிழினத்திற்கோ அல்லது தமிழீழத்திற்கோ குரல் கொடுத்தவரல்ல. (ஆனால் இங்கிருக்கும் தமிழினத்தலைவர்கள் இவரை விட பிரமாதமாக உண்ணாவிரதம் இருந்தே ஈழப் போரை நிறுத்தியவர்கள்.)

8. இது மட்டுமல்ல. தமிழகத்தின் திராவிடத் தலைவர்தான் முதன் முதலில் ஊழலை எதிர்த்து சட்டம் கொண்டு வந்தாராமே.. அப்படி இருக்கையில் குல்லாக்காரர் எப்படி இத்துனை அலட்டல் விடலாம்? (இவர்கள்தான் அற்புதமாக ஊழல் செய்தனர் என்பது வேறு. ஒரு தொழிலை கற்றுத் தேர்ந்தால் தானே அதைச் செய்பவனைப் பிடிக்கவோ அல்லது தடுக்கவோ முடியும்..?எனவே இவர்கள் ஊழலைச் செய்ததெல்லாம் அதைத் தடுக்க அவர்கள் எடுத்த முதல் முயற்சியே தவிர வேறல்ல..)

9. இவர் தலித்துகளுக்கு ஆதரவாய் எந்தப் போராட்டமும் நடத்தவில்லை. மாறாக இவர் தலித்துமல்ல.

10. இத்துனைக்கும் மேலாக இந்த ஊழல் என்பது நமது தமிழ் நாட்டில் அறவே இல்லை. அதனால் மக்கள் அதைப் பற்றி கவலை கொள்ள வேண்டியதில்லை.

11. இவரை ஆதரிப்போர் தேசியக் கொடியைப் பிடித்திருக்கின்றனர்.

12. இவை எல்லாவற்றையும் விட இவருக்கு குடும்பமோ, ஸ்விஸ் வங்கியில் கணக்கோ இல்லை.

மேலே சொன்ன காரணங்களை படித்தீர்களல்லவா?

சரி. இப்போது இவரை ஏன் நாம் ஆதரிக்க வேண்டும் என்று ஒரே ஒரு காரணம் சொல்கிறேன், கேளுங்கள்.

நமது தமிழ்நாட்டில் பிறந்து மிகப் பெரும் அறிவாற்றல் பெற்று, எந்த ஒரு தனியார் நிறுவனத்திலும் ஒரு பெரும் பதவியிலோ அல்லது தானே தனியாக ஒரு தொழிலதிபராகவோ பரிமளித்திருக்கக்கூடிய தகுதி பெற்றும் இந்திய அரசு நிறுவனத்தில் பணியாற்றி அனைத்து இந்தியனும் தலை நிமிர்ந்து நிற்கும்படிக்கு உலக அரங்கிலே இந்தியாவை உயர்த்தியவர்; வலுவான இந்து மதக் கோட்பாட்டையே தனது கட்சியின் செல்வாக்கைப் பெருக்க பிரச்சாரம் செய்து வந்த ஒரு இந்துக் கட்சியே, இஸ்லாமியரான இவரை நாட்டின் மிகப் பெரும் பதவியான இந்திய ஜனாதிபதியாக அமர்த்தி அழகுபார்க்கும் படி உயர்ந்தவர்; குழந்தைகளையே எதிர்கால இந்தியாவாக பாவித்தவர்; சாதி, மதம், கட்சி, கொள்கை என்று இல்லாமல் இந்தியாவைப் பார்த்தவர்; நமது நாட்டைத் தாயாக பாவித்தவர், மாபெரும் மனிதர், இளைஞர், டாக்டர். அப்துல் கலாம் சொன்னாரே, ‘இளைஞர்களே.. கனவு காணுங்கள்..’ என்று..

அதன்படி வலிமையான இந்தியாவைப் பெறவிழையும் இளைஞர்களே..! ஊழல் என்ற உயிர்க் கொல்லி நோயிலிருந்தும், தன்னலமிக்க அரசியல்வாதிகளான நோய்க் கிருமிகளிலிருந்தும் இந்தியாவைக் காத்து அதனை வல்லரசாக்க விரும்பினால்…அப்துல் கலாம் என்னும் மா மனிதரின் கனவை நனவாக்க விரும்பினால்...காந்தியம் மறுபடியும் உயிர்த்து நமது நாட்டையும் உயர்த்த விரும்பினால்....

தயவு செய்து அன்னா அசாரேவை ஆதரியுங்கள். இந்தியா வளம் பெற்றால் தான் தவறாது தமிழகமும் வளம் பெறும். இன்றைய இளைஞர்களின் முன் மாதிரி - Icon of today’s youth - அன்னா அசாரேதான்.

இன்னமும் பேசுவோம்.

அன்பன்,

வேதாந்தி.

இதையும் இழப்பாய் இன்பசேகரா..!

2011-07-29T04:44:00.000-07:00

29.7.11

இதையும் இழப்பாய் இன்பசேகரா..!

இது ஒரு சுவையான நிகழ்ச்சி. நாம் நமது வாழ்வில் தோல்விகளையும், அவமானங்களையும் எப்படி வெல்வது என்பதைச் சொல்லவே இதைப்பற்றி இங்கு பேசுகிறேன்.

எனது நண்பர், நேர்மையாய் இருக்க வேண்டும் என நினைப்பவர். தனது இளமைக்காலத்தில் உலகைத் திருத்துவதில் தன் பங்கும் உண்டு என்பதில் உறுதியான நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். ஆனால் பாவம் அவர் சேர்ந்தார்ப்போல் அடிமேல் அடி வாங்கி தற்போது பழுத்து அடங்கி விட்டார். முதலில் நண்பர் விரிவுரையாளராகத்தான் இருந்தார். ஆனால் பின்னர் ஒரு அரசு அலுவலகத்தில் வேலை வாய்ப்பு வந்தது. இந்த வேலையில் தனது அறிவுக்கும் தான் சமுதாயத்திற்கு சேவை செய்யும்படிக்கான வாய்ப்பும் மிகவே கிடைக்கும் என நண்பர் எண்ணியதால் விரிவுரையாளர் பணியை விட்டுவிட்டு இந்த அரசுப் பணியில் சேர்ந்தார்.

பணியில் சேர்ந்த பிறகே அவரது பணிச் சூழல் ஒரு சாக்கடை எனப் புரிந்தது. அது மிகப் பெரும் தொழிலதிபர்கள் வந்து போகும் ஒரு அரசு அலுவலகம். ஊழல் மிகச் சாதாரணம். ஒரு சாதாரண O.A வே தினமும் 1000/- உரூபாய்க்குக் குறையாமல் வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்வானாம். நண்பருக்கு மிகவும் கவுரவமான B category officer பதவி. A category officer promotion எதிர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இவரது பதவியில் இருப்போர் தனக்கு வேண்டுமென்கிறவசதிகளை வெகு எளிதாக நிறைவேற்றிக் கொள்ளும்படிக்கு வாய்ப்புகள் வந்து குவியும்.

ஆனால் நண்பர் ஒரு ஊழல் எதிர்ப்பு வாதியாயிற்றே.. ஆரம்பத்திலேயே இவரது எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தி தன் சகாக்களிடம் பிரசங்கித்ததால் எல்லோரும் இவரை தங்களது கொள்கைக்கு ஒத்துவராத ஓர் கொள்கைவாதி என அடையாளம் கண்டு கொண்டனர். பிறகென்ன இவர் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டார். இவருக்கு ஒப்புக்குச் சப்பான் வேலை கொடுக்கப் பட்டது. பிழைக்கத் தெரியாதவர் எனப் பட்டம் வேறு.

அவ்வளவுதான். இவரை மதிப்பாரில்லை. ஆனாலும் நண்பர் கலங்கவில்லை, தனது கொள்கையையும் அதில் இவர் கொண்டிருந்த உறுதியையும் விட்டாரில்லை. ஒரு கட்டத்தில் இவர் ஒரு விருப்பு வெறுப்பில்லாத சாமியாரைப்போலவே ஆகி விட்டார். அதிக பணம் புழங்கும் ஒரு அலுவலகத்தில் இப்படி ஒரு ஆசாமியைப் பார்ப்பது அபூர்வம்.

“எதைக் கண்டும் நாம் மயங்க வில்லை” என்ற எண்ணத்திலும் , “நான் இவைகளுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டவன் “ எனும் தொனியிலும் நண்பர் வலம் வந்தார்.

ஒருமுறை இவரை ஒரு steno சற்று உரத்துப் பேசியும், நக்கலடித்தும் மற்றவர் முன்னிலையில் இவரை உதாசீனப்படுத்தி விட்டார். அந்த நேரத்தில் நண்பர் சற்றுக் கடுமையாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு அந்த இடத்தை விட்டு அகன்றுவிட்டார். அவரது மனம் புண்பட்டுப் போனது. மருகினார். தனது பதவிக்கு கிடைக்க வேண்டிய மரியாதை கிடைக்காதது கண்டு உள்ளம் வெம்பினார். தனது படிப்பும் வீணாகிப் போனதே என்று நொந்தார். இவர்களை இப்படியே விடக்கூடாது எனவும் அவருக்குத் தோன்றியது.

உடனே நண்பர் தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்து அந்த steno இருந்த இடத்திற்குச் சென்றார். நெற்றியில் பட்டையாய் விபூதியும், குங்குமமும் அணிந்திருந்த அவரைச் சுற்றி நின்று அவரது நண்பர்கள் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். நண்பர் நேரே சென்று தன்னை அவமானப்படுத்திய steno வின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு , ‘என்னை மன்னித்து விடுங்கள் ‘ என்றார். அவரும் அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்களும் திகைத்துப் போனார்கள்.

“நான் எனது அதிகாரத்தைப் பற்றி ஆசைப்படாமலும், முறையற்ற பணம் என்னை சலனப் படுத்தாமலும் மற்ற இந்த உலகின் பிடிமானங்கள் என்னை அனுகாதவாறு நான் உறுதியாய் இருந்தேன். ஆனால் சற்று முன் நீர் என்னை அவமானப் படுத்தியபோது சட்டென்று கோபப்பட்டு உம்மீது வெறுப்பை ஏற்றேன். நன்கு யோசித்த போதுதான் தெரிந்தது நான் எல்லாவற்றையும் இழந்தும், ‘நான்’ என்கின்ற ‘எனது’ அடையாளத்தை மட்டும் இழக்கவில்லை. நீர் அந்த ‘நான்’ ஐ த்தான் அடித்து அவமானப் படுத்தினீர்கள். பிறகுதான் தெரிந்தது எம்பெருமான், சிவப் பழமான தங்கள் மூலமாக எனக்கு , “ இதையும் இழப்பாய் இன்பசேகரா..!” என்று உணர்த்தியிருக்கிறார். என்னை இதை உணரவைத்து எம்பெருமானை நோக்கி இன்னும் ஒரு அடி நகர்த்தியமைக்கு நன்றி “ என்றார்.

நெற்றியில் திருநீற்றுப் பட்டை அணிந்திருந்த அந்த steno வும் மற்றையோரும் திகைத்துப்போய் நின்றனர்.

சில நேரங்களில் சில இழப்புகள் நமக்கு பெரும் லாபத்தைத் தரலாம். நாம் அதை உணரத் தயாராய் இருக்க வேண்டும். இதுவே வாழ்க்கை . இந்த வாழ்க்கையில் நாம் இழப்பதை விட அந்த இழப்பில் பெறுபவைகள் பெரு மதிப்பிற்குரியவைகள். எல்லா நேரங்களிலும் விழிப்புடன் இருப்பவர்களால் மட்டுமே இதை உணர முடியும்.

இன்னமும் பேசுவோம்.

அன்பன்,

வேதாந்தி.

அரிச்சந்திர மகராசனின் கதையும் விவிலியத்தின் யோபுவின் கதையும் சொல்வதென்ன?

2011-07-27T21:36:00.000-07:00

28.7.11

அரிச்சந்திர மகராசனின் கதையும் விவிலியத்தின் யோபுவின் கதையும் சொல்வதென்ன?

தலைப்பைப் பார்க்கும் போது ஏதோ மொட்டைத் தலைக்கும் முழங்காலுக்கும் முடிச்சுப் போடுவது போலிருக்கிறதா..? இல்லை, இது அப்படியல்ல.

எனக்கென்னவோ எல்லா மதங்களும் மற்றும் அவைகளால் போற்றப்படும் எல்லா நூல்களும் மற்றும் ஏனைய அதன் மற்ற கோட்பாடுகளும் ஒரு தனி மனிதனின் சுய ஒழுக்கத்திற்கும், சமூகத்துடன் அவன் கொண்டுள்ள சுமுகமான இணக்கத்திற்கும் எதிரானாதாக இருக்கவில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

அரிச்சந்திர மகாராசனின் கதை இந்துக்களின் இதிகாசங்களான இராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

யோபுவின் கதை கிருத்துவர்களின் விவிலியத்தில் பழைய ஏற்பாட்டில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

The tomb of Job, outside Salalah, Omen (Job in Islam)

இதே யோபுவை இஸ்லாமியர்கள் இறைத்தூதராக கருதுகின்றனர். இஸ்லாத்தில் இவர் அய்யூப் எனப்படுகிறார்.

அரிச்சந்திர மகராசனின் கதையில், அயோத்தியை ஆண்ட அரிச்சந்திரன், தன் வாழ்வில் தனக்கு வரும் எத்துனை இடர்களிலும் மற்றும் இழப்பிலும் தான் கொடுத்த வாக்குத் தவறாமல் இருக்கவும் எந்தச் சூழலிலும் பொய்யுரையாதிருக்கவும் மிகவும் உறுதி கொண்டு தனக்கு வரும் இடர்களை ஏற்றுக் கொள்வதைப் பற்றியும் இறுதியில் அவனது சுய ஒழுக்க உறுதியினை மெச்சிய இறைவன் , அவன் இழந்தவை அனைத்தையும் அவனுக்குத் திரும்ப அளித்து அவனை மேம்படுத்துகிறார் என்பதைப் பற்றியும் சொல்கிறது.

இதில் கவனிக்க வேண்டியவை என்னவென்றால் பாடுகளுக்கு உள்ளாக்கப் பட்ட அரிச்சந்திரன் அயோத்தி மன்னன். விசுவாமித்திரருக்கு தான் வாக்களித்த காரணத்தால் அவருக்கு தனது அரியணையையும் தான் ஆண்டுவந்த நாட்டையும் தானமாக கொடுத்து விட்டான். நாட்டை தானமாக கொடுத்துவிட்ட காரணத்தால் அயோத்தியை விட்டு வெளியேறி வாரணாசிக்கு செல்கிறான். ஆனாலும் விசுவாமித்திரர் விட்ட பாடில்லை. கொடுத்த தானத்தை ஏற்றுக் கொள்ள தனக்கு தட்சிணை கொடுத்தாக வேண்டுமென்கிறார். எல்லாவற்றையும் இழந்த அரிச்சந்திரன் தன் மனைவி தாராமதியையும் தன் மகன் ரோகிதாசனையும் ஒரு பிராமணனுக்கு அடிமைகளாக விற்றும் தட்சிணைப் பணம் போதாத காரணத்தால் தன்னை ஒரு புலையனிடம் வெட்டியான் பணி செய்ய அடிமையாக ஒப்படைத்து கிடைக்கும் பணத்தை விசுவாமித்திரரிடம் தட்சிணைப் பணமாகக் கொடுத்து தனது வாக்கை காப்பாற்றுகிறான்.

செங்கோல் ஏந்தி நாட்டை ஆண்டவன், கையில் சுடுகோலை ஏந்தி பிணத்தைச் சுடுகிறான். சூரிய வம்சத்தில் பிறந்தவன் புலையனுக்கு அடிமையாக சுடுகாட்டில் பணி செய்கிறான். இது அவனது வாக்குத் தவறாமைக்குக் கிடைத்த பரிசு. அப்படியும் அவன் தனது நிலையை நொந்தானில்லை. நெறி பிறழ்ந்தானில்லை.

அடிமைகளாக விற்கப்பட்ட அவனது மனைவி தாராமதியும் மகன் ரோகிதாசனும் இதைப்போன்றே கொடும் துன்பங்களுக்கு ஆளாகின்றனர். மகன் ரோகிதாசன் பூசைக்கு பூக்கொய்யச் சென்றபோது அரவம் தீண்டு மாண்டு போகிறான். கலங்கிப்போன தாராமதி மகனை சுடுகாட்டிற்கு எடுத்துச்சென்று கதறி அழுகிறாள். அவளது புடவையில் பாதி மகனின் பிணத்தின் மேல் கிடக்க, அரிச்சந்திரனோ இறந்து கிடப்பது தன் மகன் என்றறியாது பிணத்தை எரிக்க வரி கேட்கிறான். தன்னிடம் பணம் இல்லையெனக் கூறிய தாராமதியிடம் அவள் அணிந்திருக்கும் மாங்கல்யத்தை விற்று வரியை செலுத்தச் சொல்கிறான். தன் கணவனைத் தவிர வேறு யாருக்குமே தென்படாத தன் மாங்கல்யத்தைப் பற்றி பேசியதுமே அவன்தான் தனது கணவன் அரிச்சந்திரன் என அறிய வருகிறாள் தாராமதி.

வாரணாசியில் உள்ள அரிச்சந்திர காட்

பின்னரே இறந்தது தன் குழந்தை ரோகிதாசன் எனத் தெரிந்து கொண்ட அரிச்சந்திரன் கலங்கிப் போனான். ஆயினும் தனது கடமை தவறாமல் வரிப்பணத்தைச் செலுத்தும் படிக்கு தனது மணைவியின் ஒத்துழைப்பையும் பெற்ற அரிச்சந்திரன் வரிப்பணத்திற்கு ஈடாக தன் மகனின் பிணத்திற்கு போர்த்திய பாதி புடவை நீங்கலாக தன் மணைவியின் மேல் மீதமிருந்த பாதி புடவையை வரியாக செலுத்தி விடலாம் எனக் கூறுகிறான். கணவன் சொல் தட்டாத தாராமதியும் அதற்கு சம்மதிக்கிறான். கடமையைக் காப்பாற்ற கட்டிய கணவனே தன் மணைவியின் மானம் காத்து நிற்கின்ற புடவையை அவிழ்க்கவும் துணிந்த போதுதான் கடவுளர்கள் அவன் முன் தோன்றி அவனைத் தடுத்து அவனது கடமை தவறாமையையும் வாக்குப் பிறழாமையையும் மெச்சி அவன் இழந்த அனைத்தையும் அவனுக்களித்து அவனது மகனையும் உயிர்ப்பித்துக் கொடுத்தனர் என்பது கதை.

இந்த வாக்குத் தவறாமையும் நெறி பிறழாமையும் அரசனுக்கு மட்டுமல்ல மற்றைய ஏனையோருக்கும் தேவை. இந்தக் கதை நிறைய மனிதர்களை மாற்றியிருக்கிறது. மகாத்மாவும் இந்த நாடகம் கண்டுதான் வாழ்வில் உறுதியான நெறி பிறழாக் கொள்கையை உடையவரானார்.

இதைப்போன்றதுதான் யோபுவின் கதையும்.

செல்வச் செழிப்பில் யோபு

மிகுந்த செல்வச் செழிப்பில் வாழும் யோபு இறையின் மேல் மிக்க நம்பிக்கையும் தனது வாழ் முறையில் இறை வழியினையும் கடைப்பிடித்து வருபவன். அவனது நெர்மையையும் உறுதியையும் பார்த்த சாத்தான் , யோபுவை ஆசீர்வதித்து பாதுகாப்பதனால்தான் யோபு இறையை நிந்தியாமலும், இறைவழி தவராமலும் இருப்பதாகச் சொன்னபோது இறை யோபுவின் உண்மையான உறுதியைவெளிப்படுத்த வேண்டி சாத்தானுக்கு யோபுவை சோதனைக்குள்ளாக்க அனுமதித்தார்.

யோபு சாத்தானது விளையாட்டால் தனது அனைத்து செல்வங்களையும் இழந்தான் ஆனால் கடவுளை நிந்தித்தானில்லை. பின்னர் தன் குழந்தைகளையும் இழந்தான். மறுபடியும் கடவுளை நிந்தித்தானில்லை. இத்தனைக்குப் பிறகு சாத்தான் கடவுளிடம், “ யோபு நல்ல ஆரோக்கியத்துடன் இருப்பதால் உன்னைப் போற்றுகிறான். அவன் சுகவீனப்பட்டானானால் நிச்சயம் கடவுளைச் சபிப்பான்..” என்கிறான். கடவுளும், ‘சரி அவனது உயிருக்கு பங்கமின்றி எது வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்” என்கிறார்.

கடவுளை நிந்திக்க யோபுவின் மனைவியே தூண்டுகிறாள்

இதற்குப் பின்னர் சாத்தான் யோபுவிற்கு மிகக் கடுமையான மற்றும் அருவருப்பான தோல் நோயைக் கொடுக்கிறான். யோபுவின் உடலில் தாங்கமுடியாத அரிப்பும், அவன் உடலைச் சொறிந்துகொள்ளும்போது அவனது உடலிலிருந்து கிளம்பும் குடலைப் புரட்டும் துர்நாற்றத்தையும் கண்டு அவனது மனைவி, “ இந்தப் பாடு படுதற்கு நீ கடவுளைச் சபித்துவிட்டு செத்துப் போகலாம் ‘ என்கிறாள். அப்போதும் யோபு கடவுளை நிந்திக்க மறுக்கிறான். இறுதியில் சாத்தான் தனது சவாலில் தோற்றுப்போனதை ஒத்துக் கொள்கிறான். கடவுள் யோபுவின் உறுதியை மெச்சி அவன் இழந்ததனைத்தையும் அவனுக்கு இரண்டு மடங்காக திருப்பி அளிக்கிறார்.

யோபு தான் இழந்ததை திரும்பப் பெறுகிறான்

மேற்சொன்னவைகள் ஒருவன் தனது சோதனைக் காலங்களில் நம்பிக்கை இழக்காமலும் தனது நேர்மையான கொள்கைகளிலிருந்தும் வழுவாது உறுதியாய் இருப்பானானால் அவன் இறுதியில் மோசம் போகாது நிறைந்து வாழ்வான் என்பது நிச்சயம் எனக் காட்டுகிறது.

இது கடவுளை நம்புபவர்க்கு. சரி. கடவுளை நம்பாதவர்க்கு?

கடவுளை நம்பாதோர் தனது வாழ்வின் வழிகாட்டியாக, ஒளிப்பாதையாக பகுத்தறிவை நம்புவர். பகுத்தறிவு என்பது லாப நட்டக் கணக்கு பார்க்கும் அறிவல்ல. நன்மை தீமைகளை கண்டறியும் அறிவு. இதைக் கொண்டவன் தனக்கு கிடைக்கும் நிலையில்லா லாபத்திற்காக நிலையான நன்மையை வாழ்வில் இழக்காது உறுதியாய் இருப்பானானால் அவனுக்கும் நிறைந்த வாழ்வென்பது நிச்சயமே..

நல்லவர் என்றும் கெடுவதில்லை. எனவே நாம் , நமது நற் கொள்கைகளை இந்த உலகத்தின் நிலையில்லா லாபத்திற்காக பலியாக்காது உறுதியாய் வாழ்ந்து நிறைவான வாழ்வை அடைவோம். இதுவே நமக்கும் நம்மைச்சார்ந்த சமுதாயத்திற்கும் நிறைந்த பயனானது.

இன்னமும் பேசுவோம்.

அன்பன்,

வேதாந்தி.

ஒதுக்கீடுகளும் அரசாணைகளும் மட்டுமே சமுதாயத்தில் சம நிலையைத் தருமா?

2011-07-19T22:13:00.000-07:00

20.7.11

ஒதுக்கீடுகளும் அரசாணைகளும் மட்டுமே சமுதாயத்தில் சம நிலையைத் தருமா?

இது மிகவும் சிந்திக்க வேண்டிய ஒன்று.

சொல்லப்போனால் இந்த ஒதுக்கீடுகளும் அரசாணைகளும் சமுதாயம் சம நிலையைப் பெறும் நோக்கினைக் குறித்தே ஏற்படுத்தப் படுகின்றன. ஆனால் சமுதாயத்தில் சம நிலையைக் கொண்டுவர இவைகள் மட்டுமே போதுமா என்பதுதான் இன்றைய பேச்சு.

சமுதாயத்தில் வேறுபாடுகளை உருவாக்கும் அல்லது வளர்க்கும் காரணிகளாக மிக முக்கியமாக பொருளாதாரம், கல்வி, செய்யும் பணிகள் மற்றும் காலம் காலமாக இருந்து வரும் சாதி அமைப்பு ஆகியவைகளைச் சொல்லலாம்.

மேற்சொன்னவைகளில் அறிவுக்கும் உணர்வுக்கும் ஒவ்வாத சாதி அமைப்பு மிகவும் கொடுமையானதாக கருதப் படுகிறது. இந்த அமைப்பு முன்னர் எப்படியோ ஆனால் இப்போது ஆள்வோர் மற்றும் ஆளப்படுவோர் கட்டமைப்பாகத்தான் பார்க்கப்படுகிறது. இது ஒட்டுமொத்த சமுதாயத்தின் முன்னேற்றத்தையும் சீர்குலைக்கும் ஒரு தீய சக்தியாகும். ஏனெனில் தற்போதைய சூழலில் ஒரு சமுதாயத்தின் ஒற்றுமையையும் ஒருங்கே சார்ந்த அதன் முன்னேற்றத்திற்கான கூட்டு முயற்சியையும் இது குலைத்துப் போடுவதோடு மட்டுமல்லாது சமுதாயத்தை ஒருங்கே இணைக்காது குழுக்களாகப் பிரித்து அவைகளூடே வெறுப்பை இடையறாது கணறச் செய்யும் ஒரு தீவினையாகும்.

சமுதாய ஏற்ற தாழ்வுகளைப் போக்கவே மேற்சொன்ன ஒதுக்கீடுகளும் அரசாணைகளும் உண்டாக்கப் பட்டன. இந்த ஒதுக்கீடுகளும் அரசாணைகளும் சாதிகளிடையே பொருளாதாரம், கல்வி மற்றும் பணி குறித்த சமன் வந்து விட்டால் ஏற்ற தாழ்வுகள் களையப் பட்டு விடலாம் என்கிற எண்ணத்தில் கொண்டு வரப்பட்டவைகள் தான். ஆனால் உண்மை நிலை என்னவென்றால் இவைகள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களிடையே முன்னேற்றங்களை உண்டாக்கினாலும் மனிதர்களிடையே இருக்கும் வேறுபாடுகளை களைய கிஞ்சித்தும் உதவவில்லை.

இதைச் சொல்வதால் நான் ஒதுக்கீடுகளுக்கும் அரசாணைகளுக்கும் எதிரானவன் என்பதல்ல. நான் சொல்ல வந்தது என்னவென்றால் நமது உள்ளார்ந்த மனமாற்றம் அன்றி வேறுபாடுகள் களையப்பட வழியில்லை என்பதுதான். இது அனைத்து சாரருக்கும் பொருந்தும்.

கிராமங்களில் இன்னமும் இரட்டைக் குவளை முறை இருக்கிறதென்பது வெட்கக் கேடானது.

நகர்ப்புறங்களில் இது வெளிப்படையாகத் தெரியாவிடினும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் போது இவை வெளிவருகின்றன. காதல் திருமணங்கள் கெளரவக் கொலைகளால் அச்சுறுத்தப் படுகின்றன.

பொருளாதாரத்திலும், பணியிலும் உயர்ந்தோரிடையே கூட இந்த வேறுபாடுகள் காணப்படுகின்றன.

இன்னமும் சொல்லப்போனால் ஒரு சில தனியார் அலுவலகங்களில் சில குறிப்பிட்ட வகுப்பினரே முன்னுரிமை பெறுகின்றனர். மற்றையோர் பணியில் அமர்த்தப்பட்டாலும் அடையாளம் காணப்பட்டு தனிப்படுத்தப் படுகின்றனர்.

இத்தனை ஏன்? அரசு அலுவலங்களில் ஒவ்வொருவரும் இப்படித்தான் அடையாளம் காணப்படுகின்றனரே ஒழிய அவர் செய்யும் பணியின் செம்மை குறித்து ஒருபோதும் அடையாளம் காணப் படுவதில்லை. ஒருவர் பணிக்குச் சேர்ந்த உடனே அவரது பணியேடு எல்லோராலும் ரகசியமாய்க் காணப்பட்டு அவரது வகுப்பினருடன் உடனே குழுவில் சேர்க்கப் படுகின்றனர். இது எழுதப்படாத மற்றும் பிறரால் காணப்படாத சட்டமாகவே இருக்கிறது. ஆனால் இம்முறை மேல் வகுப்பு மக்களிடையேயும் மற்றும் கீழவகுப்பு மக்களிடையேயும் தான் உள்ளன. இடைப்பட்டோர் பாவம் . அவர்களுக்கு இந்த ‘சலுகை’ கிடையாது.

அருகருகே அமர்ந்து ஒரே பணியினைச் செய்தபோதும் இருவரிடையேயும் சமத்துவம் பிறந்த பாடில்லை. எல்லோரும் ஒரு வித மனக்காயங்களுடனும் இரத்தக் கசிவுடனுமே வலம் வருகின்றனர். ஆளும் வகுப்பினர் ஆளுமையோடும் மற்ற வகுப்பினர் வஞ்சம் தீர்க்கும் பகைமையோடும்தான் வலம் வருகின்றனர். வன் கொடுமைச் சட்டம் மிரட்டலுக்கும் பிறரை அச்சுறுத்தவும் வெகுவாகப் பயன்படுகிறது. இதை நான் மிகைப்படுத்திச் சொல்லவில்லை.

இது உண்மையில் நடந்த சம்பவம்.

அது ஒரு முக்கியமானதோர் அரசு அலுவலகம். வழக்கம் போலவே எல்லா அரசு அலுவலகங்களில் இருப்பது போல அனைத்து வகுப்பினரும் ஒருங்கே பணிபுரியும் இடம். ஆனால் நான் முன்னர் சொன்னதுபோல் பகைமை கணன்று கொண்டிருந்தது.

இந்தச் சூழலில் ஒருநாள் ஏதோ ஒரு அலுவலகப் பணி பிரச்சினை முற்றி விவாதமாகி விட்டது. விவாதத்தில் ஈடுபட்டோர் ஏதோ அது தங்களது சொந்தப் பிரச்சினை போல சூடேறி விவாதித்தனர். விவாதித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே சம்பந்தப் பட்ட ஒருவர் மற்றொருவரை கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்துவிட்டார். ஆனால் மிகச் சாதுர்யமாக அதே சமயத்தில் தனது இடக்கையைக் கொண்டு தன் வலது தொடையில் பலமாக அறைந்து கொண்டார். எல்லோருக்கும் ‘பளார்’ என்கின்ற சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. எதிராளி தன் கன்னத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு விக்கித்துப்போய் நின்றிருப்பதைப் பார்த்தபின்னரே அவர் அறை வாங்கியிருக்கிறார் என மற்றவர்களுக்குத் தெரிந்தது.

சட சட வென நிலைமை உக்கிரமானது. அறை வாங்கியவர் , தன்னை எதிராளி அடித்துவிட்டதாக புகார் கொடுத்தார். ஆனால் அடித்தவரோ , ‘நான் எனது தொடையில் தான் அறைந்து கொண்டேனே தவிர யாரையும் அடிக்கவில்லை..’ என்று சாதித்தார்.

அப்புறமென்ன. மள மள வென குழு சேர ஆரம்பித்தது. அனைவரும் ‘பளார்’ என்ற சத்தத்தினை கேட்டிருந்ததால் ஒரு குழு ‘அடித்துவிட்டான். அதனால் வந்த சத்தம் தன் அது.’ எனவும் மற்றொரு குழு ‘இல்லை.. இல்லை.. தன்னைத் தானேதான் அடித்துக் கொண்டான். அதனால் வந்த சத்தம்தான் அது.’ எனவும் இரு பக்கமும் சேர்ந்து கொண்டது. யாருமே தன்னையும் அடித்துக் கொண்டு எதிராளியையும் அடித்தான் எனச் சொல்லவில்லை. ஒருவேளை உண்மையைப் பார்த்தவர்கள் இருந்திருப்பினும் அவர்கள் அதனை வெளிப்படுத்தவில்லை.

மேலதிகாரி மிகவும் குழம்பிப் போய்விட்டார். இதில் கவனிக்கப்பட வேண்டியது என்ன வென்றால் குழு நியாயம் கருதி கூடவில்லை மாறாக சாதி சார்ந்து கூடிவிட்டது. யாரும் இதை சொல்ல வில்லையே தவிர கண்கூடாகக் காண முடிந்தது. மேலதிகாரிக்கு மிகுந்த குழப்பம் உண்டாகி இறுதியில் அடி வாங்கியவரை தனியே அழைத்துப்போய் சமாதானம் செய்தார்.

அடித்தவர் வெற்றிக் களிப்பில் மிதந்தார். அவர், ‘என்மேல் நடவடிக்கை எடுத்து விடுவார்களா..? வன்கொடுமை குற்றச்சாட்டில் அவர்களை உள்ளே அடைத்து விடுவேனாக்கும்…’ என்று கொக்கரித்துக் கொண்டிருந்ததை கேண்டீனில் பார்த்தவர்கள் சொல்லப்போய்த்தான் மற்றவர்களுக்கு உண்மை புரிந்தது.

இது என்ன கொடுமை. சொந்தப் பகையும் கிடையாது. யாருடைய சொத்தையும் யாரும் பிடுங்கவில்லை. பிரச்சினை பேச்சில் இருக்கும் போதே நாகரிகத்தை மீறி நடந்துகொள்ள அவரை ஊக்குவித்தது எது?

இங்குதான் நாம் காணாத இன்னுமொரு காரணி நுழைகிறது. அடித்தவர், சமுதாயம் கொடுத்த முன்னுரிமையை தனக்குக் கிடைத்த ஆயுதமாக பயன்படுத்தியிருக்கிறார். காரணமின்றி அதைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார் என்றால் அவரது நெஞ்சில், எண்ணத்தில் நுழைந்து விட்ட நஞ்சு - சாதி பாகு பாடு. தன்னையும் தன் இனத்தாரையும் தவிர மற்ற எல்லோரையுமே எதிரியாக பார்க்கத்தூண்டும் வெறி. தனக்கு சம நிலை கிடைத்த பின்னும் யாரையேனும் கடிக்க வேண்டும் என்கிற மனப்பாங்கு அடுத்த வகுப்பினர் தவறு செய்யாதிருக்கும் போதும் அவர்மேல் பாய்ந்து பிடுங்கத் தயாராயிருப்பது. இதற்குக் காரணம் தன் நெஞ்சில் கணன்றுகொண்டிருக்கும் நெருப்பும் அதை அணையாது ஊதிப் பெருக்கி குழுசேர்த்து கும்பல் கூட்டி சுய லாபம் காணும் தலைவர்களும் அவர்களது அரசியலும் தான்.

இப்போதுள்ள நலிந்தோர் ஒரு மாயக் கட்டுக்குள் உள்ளனர். இவர்கள் தன்னால் முன்னேற முடியும் என நினப்பதில்லை. மாறாக தனது முன்னேற்றத்திற்கு ஒரு பின் புலம் தேவை என கருதும் படிக்கு சுய நலமிகளால் ஊக்குவிக்கப் படுகின்றனர். ஆனால் அந்தப் பின்புலம் இவர்களை முன்னேற்றாது தனது சுய லாபக் கணக்கிற்காக இவர்களது நெஞ்சில் நஞ்சை வார்த்து சமுதாயத்தில் தீ கணன்று கொண்டிருக்கும்படிக்கு பார்த்துக் கொள்கிறது. இவர்கள் எந்த ஒரு பின்புலமும் இல்லாது தன்னையும் வளர்த்து தன் நாட்டையும் வளர்த்த டாக்டர். அம்பேத்கரை மறந்து விட்டனர்.

நாமாக முன் வந்து, நம்மில் நம்பிக்கை வைத்து, சமுதாய ஒற்றுமை நமது முன்னேற்றத்திற்கும் நமது நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கும் மிக முக்கியமானது என கருத்தில் கொண்டு நமது அண்டை அயலாரை சகோதரராய் பாவிக்கும் எண்ணத்தை வளர்த்துக் கொள்ளும் வரை நமக்குள் எந்த ஒதுக்கீடுகளும் அல்லது அரசாணைகளும் சமத்துவத்தைக் கொண்டு வராது என்பதுதான் அப்பட்டமான உண்மை.

பஞ்சாடையானாலும் பட்டாடையானாலும் இரண்டுமே அணிவோரின் மானத்தையும் கெளரவத்தையும் காப்பது போல, நாம் எவ்வகுப்பினராய் இருந்தாலும் நமது நாட்டின் ஒற்றுமையையும் முன்னேற்றத்தையும் காக்க மெய்யான உறுதி கொண்டால் மட்டுமே பிரிவினைகள் நீங்கி சமுதாயம் சமநிலை பெறும்.

இன்னமும் பேசுவோம்.

அன்பன்,

வேதாந்தி.

எனக்கென்ன லாபம் எம்பெருமானே…?

2011-07-14T23:38:00.000-07:00

15.7.11

எனக்கென்ன லாபம் எம்பெருமானே…?

உயிர் எடுத்து உயிர் கொடுத்து

கடும் உழைப்பில் அதை வளர்த்தும்

ஊண் பெருக்கியும்

எனக்கென்ன லாபம் எம்பெருமானே?

உயிர் கரைத்து ஊறிய முலைப்பாலை

உறிஞ்சிக் குடித்த குஞ்சு

என் ஈரலைத் தின்றபின்னும்

இதயத் தசை தேடுதே…

உயிரறுக்கத் துணிந்தும்

உறவறுக்கும் வகையறியேனே

பரமனே , பட்டது போதும்

சட்டென விடுதலை தாராயோ

அன்பிலாக் காடாய் புதர் மண்டி

அடர்ந்த இருள் பரவி

வெறுப்பெனும் பிசாசு விரவிப் பிடிக்க

தள்ளாமையின் தனிமை எனை வாட்ட..

இத்துனை துன்பமும் என்னை

காதலியாய் எட்ட நிற்கும் உன்

மடி தேடி அழச் செய்யுதே

மார்க்கூட்டில் முகம் புதைய ஏங்குதே..

நினையன்றி வேராரும் கரிசனம் கொள்ளாரே

தாமசியாது சம்பந்தனைப் போல் அழும் எனை அம்மையே

உன் முலைஈந்து காப்பாய் இதை யன்றி இப்பிறவியில்

எனக்கென்ன லாபம் எம்பெருமானே..

விடுதலை வேண்டியே

நின் திருவடிகள் சரணனடைந்தேன்

அம்மையே அப்பனே காத்தருள்வாய்

என்னை ஏற்றருள்வாய்.

நீங்காத நினைவுகளுடனும், வேண்டுதல்களுடனும்

அன்பன்,

வேதாந்தி.

ஸ்பெக்ட்ரம் மட்டுமா நம் பொதுச் சொத்து?

2011-07-13T23:06:00.000-07:00

14.7.11

ஸ்பெக்ட்ரம் மட்டுமா நம் பொதுச் சொத்து?

ஸ்பெக்ட்ரம் விவகாரத்தை நம் நாடே அறியும். இதிலும் ஆச்சரியம் என்னவென்றால் தமிழ்நாட்டிலுள்ள கிராமங்களில் கூட இந்த விவகாரம் பற்றி மக்கள் அறிந்திருப்பதுதான். இந்த அறிவுதான் தற்போது நடந்து முடிந்த சட்ட மன்றத் தேர்தலில் முந்தைய ஆட்சியாளர்களை எதிர்க் கட்சித் தகுதிகூட கொடுக்காமல் பின்னப் படுத்தி ஒதுக்கி வைத்தது.

ஸ்பெக்ட்ரம் என்ற வார்த்தையே இப்போது ஊழலைக் குறிப்பதாகி விட்டது.

பொதுவாக ஊழல் என்பது அதிகாரத்தில் இருப்போர் தம் கடமையைச் செய்ய சம்பந்தப்பட்டோரிடம் கையூட்டு பெறுவது என்பதாகத்தான் கருதப் படுகிறது. இதனை ஆங்கிலத்தில் kick backs என்பர். நமக்குப் பரிச்சயமானதொன்றைச் சொல்ல வேண்டுமானால் பத்திரப் பதிவு அலுவலர் நமது ஆவணங்கள் அனைத்தும் சரியாக இருந்தாலும் நம்மிடம் கையூட்டு எதிர்பார்ப்பது.

இன்னுமொரு வகை உண்டு. அது விதிகளை மீறுவொரை மேம்போக்காக கண்டும் காணாமலும் விட்டு விடுவதற்கு பெறும் கையூட்டு. இதற்கு பொதுவாக போக்குவரத்து காவலர்களைச் சொல்லலாம்.

இன்னுமொன்று ஒருவரது குற்றச்செயலை கண்டும் அவர் மீது நடவடிக்கை எடுக்காமல் இருக்கவோ அல்லது அத்து மீறி அவருக்குச் சாதகமானதொரு முடிவெடுக்கவோ அதிகாரிகள் பெறும் கையூட்டு. இதைக் குறித்துச் சொல்லவேண்டுமானால் சாதாரணமாக காவல் நிலையத்தில் நடக்கும் சம்பவங்களைச் சொல்லலாம்.

மற்றொன்று தமக்கு வேண்டியவருக்கு சாதகம் செய்ய அலுவலக விதிகளுக்கு உட்பட்டே அவரது நியாயமில்லாத விலைப்பட்டியலை அங்கீகரித்து அவருக்கு ஒப்பந்தத்தை ஒதுக்குவதோடு மட்டுமல்லாது அவரது குறைபாடான பணிகளுக்கும் - சில நேரங்களில் பணியே நடைபெறாது - ஒப்புதல் அளித்து கையூட்டு பெறுவது. இத்தகைய காரியங்களுக்கு உதாரணமாக நமது உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் சாலை போடுவது மற்றும் ஏனைய உள்கட்டமைப்பு வேலைகளைச் சொல்லலாம்.

மேற்சொன்ன அத்தனையிலும் பொதுமக்கள் பாதிக்கப் படுவதுண்டு. அதனாலேயே இவைகளைப் பற்றிய தெளிவு மக்களிடையே உண்டு.

ஆனால் ஸ்பெக்ட்ரம் விவகாரம் மேற்சொன்னவைகளில் சேராது. அப்போது அதில் எப்படி ஊழல் வந்தது?

ஆவனங்களைத் திருத்துவது, அதிகார மீறல்கள், தனக்கு வேண்டியவருக்கு சாதகமான முடிவெடுத்தல்கள் என இவற்றையெல்லாம் மீறி மற்றொன்று நடந்திருக்கிறது.

அதுதான் பொதுச்சொத்தை கூட்டுக் கொள்ளையடிப்பது.

ஸ்பெக்ட்ரம் அலைவரிசை நமது இந்தியர்களுக்கான ஒரு பொதுச்சொத்து. இதனை மிகக் குறைந்த மதிப்பீட்டில் பெருநிறுவனங்களுக்கும் மற்றும் போலி நிறுவனங்களுக்கும் ஒதுக்கீடு செய்து அதனால் அந்த நிறுவனங்கள் பெரு லாபம் காண அதிகாரத்தில் இருந்தவர்கள் வழி வகுத்தனர். இதற்கு ஈடாக மிகவும் புத்திசாலித்தனத்துடன் பல வழிகளில் வெளிக்குத்தெரியாமல் தங்களுக்குச் சாதகமான பணப் பரிமாற்றத்தால் அதிகாரத்தில் இருந்தோரும் அவரைச் சார்ந்தோரும் லாபமடைந்தனர்.

இதனால் பொதுச்சொத்தை பெரு நிறுவனங்களும் அதிகாரத்தில் இருந்தோரும் கூட்டாக கொள்ளையடித்து லாபம் பார்த்தனர். இதைத்தான் , இந்த அதிகார முறைகேட்டை மற்றும் அதில் அவர்கள் பார்த்த லாபத்தைத்தான் நாம் ஊழல் என்று சொல்கிறோம்.

வெறும் விற்றல் பெற்றல் என்ற போர்வையில் இருந்த இந்த ஸ்பெக்ட்ரம் விவகாரம் வெளி வந்ததே CAG அறிக்கையால்தான். இந்த CAG தணிக்கை அறிக்கைதான் ஸ்பெக்ட்ரம் என்ற பொதுச் சொத்து விலை மதிக்க முடியாதது என்றும் அதனை மலிவாக்கி ஒதுக்கியது நாட்டிற்கு பெரும் இழப்பு என்றும் எடுத்துச் சொல்லியது. மற்றையோர் இந்த ஒதுக்கீட்டில் நாட்டின் பாதுகாப்பும் கேள்விக் குறியாகிவிட்டது என்றும் சொல்கின்றனர்.

எனது கேள்வி: ஸ்பெக்ட்ரம் மட்டும்தான் பொதுச்சொத்தா? இந்த வானமும் பூமியும் யார் சொத்து? காற்றும் நீரும் யார் சொத்து? கடலும் கடல் சேர்த்த செல்வமும் யார் சொத்து?

எல்லோருக்கும் சொந்தமான இயற்கை வளங்களை அதிகாரத்தில் இருப்போரது துணையுடன் பெரு நிறுவனத்தார் கொள்ளை கொள்கின்றனரே இதனால் சாமான்யன் பாதிப்படையவில்லையா?

அய்யா நான் தொழில் வளர்ச்சிக்கு எதிராக பேசவில்லை. இப்போதைக்கு நமது நாட்டிலுள்ள சட்ட திட்டங்கள் ஓரளவுக்கு இயற்கை வளங்களின் இணக்கமான இழப்பில்தான் தொழில் வளர்ச்சியை மேற்கொண்டு வருகின்றன. ஆனால் இயற்கை வளங்களுக்கு கிடைக்கும் இந்தக் குறைந்த அளவுப் பாதுகாப்பும் அரசியல்வாதிகள் மற்றும் அதிகாரிகளின் கொள்ளை குணத்தால் கெட்டுப்போகிறது. இதனால் பாதிக்கப் படுவது சாமன்யன் தான்.

அனைவருக்கும் தெரியும் அத்து மீறிய கனிம வளக் கொள்ளைகளையும் மணல் கொள்ளைகளையும் விடுத்து மற்றவைகளைப் பற்றித்தான் இங்கு பேசுகிறேன்.

சட்டத்தில் சொல்லப்பட்ட மாசு கட்டுப்பாடு விதிகள் காற்றில் விடப்படுகின்றன. கேட்பாரில்லை. இதனைப்பற்றி பொது மக்களுக்கு போதுமான விழிப்புணர்வும் கிடையாது. நொய்யல் ஒன்றே இதற்குச் சான்று. எல்லாவற்றிலும் நாம் கண் கெட்ட பிறகுதான் விடியலைத் தேடுகிறோம்.

சட்டத்தில் ஒவ்வொரு தொழிற்சாலைகளும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய மாசு கட்டுப்பாடு முறைகள் புறக்கணிக்கப் படுகின்றன. இந்தப் புறக்கணிப்புகள் கண்காணிப்போரால் வேண்டுமென்றே கண்டுகொள்ளாமல் விடப்படுகின்றன. நம் பொதுச்சொத்தான காற்றிலும் நீரிலும், கடலிலும் மாசைக் கலக்க அனுமதிக்கும் செயல்களால் கொள்ளை போகும் நமது இயற்கை வளங்கள் நமக்கு விளைவிக்கும் கேட்டையும் நட்டத்தையும் யாவரும் அறிவரோ? இத்தகைய செயல்களால் சுத்தமான காற்றையும், நீரையும் சாமான்யன் விலை கொடுத்து வாங்க வேண்டிய நிலை. அரசும் மக்களும் சுகாதாரக் கேட்டினால் விளையும் நோய்களைத் தீர்க்க பெரும் தொகையை ஒதுக்க வேண்டிய கட்டாயம். ஆனால் தொழிற்சாலைகளோ இந்தப் பொதுச் சொத்தை கொள்ளை கொள்கின்றன. இதற்கு அரசியல்வாதிகளும் அதிகாரிகளும் உடந்தை..

என்ன கொடுமையப்பா இது..?

காற்றும், நீராதாரங்களும் பொதுச் சொத்தல்லவா..? அதனைக் கெடுப்பது சாமான்யனின் விளை பொருட்களில் நஞ்சை ஏற்றாதா? விளைச்சல் குறைந்தால் விலையேற்றம் விளையாதா? நமது ஆரோக்கியம் கெடாதா..? இத்தனைக்கும் உடந்தையாய் இருப்பவர் மட்டும் என்ன செவ்வாய் கிரகத்திலா இருக்கின்றார்? அவரும் தானே இந்தச் சூழலில் அகப்படுகிறார். அப்படியிருந்தும் சுற்றுச் சூழலைக் கெடுக்கும் செயலுக்கு துணைபோவதென்ன அறியாமையாலா அல்லது அகம்பாவத்தினாலா? அல்லது இதற்கு ஒரு உயர் அளவில் தணிக்கை கிடையாது என்கிற துணிச்சலா?

இனியாவது கயவர்கள் கண் திறப்பரோ…?

இன்னமும் பேசுவோம்.

அன்பன்,

வேதாந்தி.

வாழ்வின் கடுமையான காலங்கள் நமக்கு வாழக் கற்றுக் கொடுக்கின்றனவா?

2011-07-12T03:51:00.000-07:00

12.7.11

வாழ்வின் கடுமையான காலங்கள் நமக்கு வாழக் கற்றுக் கொடுக்கின்றனவா?

வாழ்வின் கடுமையான காலங்கள் ஒருவரது மேம்படலுக்கு மிக மிகத் தேவையானதொன்றாகும். இந்தக் கடுமையான காலங்கள் நமது அனுபவங்களை வளப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாது நம் வாழ்வை மேம்படுத்தவும் நமக்கு வாய்ப்பளிக்கிறது.

ஆனால் நம்மில் பெரும்பாலோர் இந்த கடுமையான காலங்கள் சொல்லும் செய்திகளை புரிந்து கொள்ள முடியாமல் இருப்பதாலேயே நம்மால் இந்த கடுமையான காலங்களை கடக்க முடிவதில்லை.

இந்த கடுமையான காலங்கள் நம்மில் இருக்கும் எதைக் குறித்தும் குறிவைக்கலாம். நமது ஆரோக்கியம், நமது செல்வம், நமது உறவுகள் இப்படி நம்மில் இருக்கும் எதைக் குறித்தும் சிக்கல்கள் எழலாம்.

சில நேரங்களில், மேற்சொன்ன வாழ்வின் அடிப்படைக்கான தேவைகளை / காரணிகளை பலமாகக் கொண்டவர்களது வாழ்வில் இது குறித்து சிக்கல்கள் வர வழியில்லையென்றாலும் அவர்களது தன் முனைப்பு (ego) காரணமாக எழும் பேராசை, பதவிப் பற்று மேலும் அவர்களது சமுதாய நிலையைப் பெருக்கிக் கொள்ளும் முயற்சி ஆகியவைகள் உருவாக்கும் சிக்கல்களும் அவர்களுக்கு கடுமையான காலங்களை உண்டு பண்ணலாம்.

ஆனால் இரண்டாவதாக குறிப்பிட்ட இந்தக் கடுமையான காலங்கள் நமக்குள் நடக்கும் முரண்களைக் குறித்து மட்டுமே இருக்கும். இது நாம் நம்மை ஏற்றுக் கொள்ள அல்லது நம்மை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டி நமது உள்ளத்தில் எழும் சிக்கல்களை மையமாகக் கொண்டிருக்கும். இதுவும் கடுமையான காலங்கள் தான்.

மேற் சொன்னதுபோல அமையும் தன் முனைப்பு முரண்கள் - ego conflicts - விளைவாக எழும் கடுமையான காலங்கள் நாம் நம்மை மிகவும் புரிந்து கொள்ள உதவும். இந்த கடுமையான காலங்கள் தீர்க்கமான சிந்தனைகளால் மட்டுமே தீர்க்கப் படக்கூடியது. நமது சிந்தனைத் தெளிவும், உள் நோக்குப் பார்வையும், நமது முரண்களையும், நம்மையும் குறித்த சிந்தனைகளும் அவைகளை அறிந்து கொள்ள போதுமான நேரமும் உண்டானால் நமக்கு இந்த கடுமையான காலங்களை கடத்தல் எளிது. அது மட்டுமல்ல இத்தகைய கடுமையான காலங்கள் நமக்கு நல்ல பக்குவத்தையும் உயிரின் மேம்படுதலையும் அளிக்க வல்லன.

இப்போது நான் முன்னதாக சொன்ன அடிப்படைக் காரணிகள் / தேவைகள் குறித்து விளையும் கடுமையான காலங்களைப் பற்றி பேசுவோம்.

பொருளாதாரச் சிக்கல்கள், தொழில் முறையில் மாற்றங்கள், தோல்விகள், ஆரோக்கியக் குறைபாடுகள் மற்றும் உறவுச் சிக்கல்கள் போன்றன குறித்து எழும் கடுமையான காலங்கள் தானாகவே விலகிவிடக் கூடியன. ஆனாலும் இத்தகைய காலங்கள் நமக்கு சில அறிவுறுத்தல்களைச் சொல்லிவிட்டுத்தான் செல்லும்.

இத்தகைய காலங்கள் நமக்கு பொருளாதாரத்தின் முக்கியத்துவத்தையோ, உறவுகளின் முக்கியத்துவத்தையோ அல்லது உறவுகளை நாம் நிலை நிறுத்திக்கொள்ள விட்டுக் கொடுத்தலின் முக்கியத்துவத்தையோமற்றும் நமது நல்லொழுக்கத்திற்கும் சமுதாய நலனுக்கும் இருக்கும் தொடர்பையோ அல்லது இவ்வுலகின் நிலையாமை குறித்த உணர்வையோ நமக்குள் அழுத்தமாக பதித்துவிட்டுத்தான் செல்லும்.

இதனாலேயே சிறுவயதுக் காலத்தில் கடுமையான காலங்களை சந்தித்தவர்களது வாழ்க்கை பிற்காலத்தில் பலரும் சிறக்க இருக்கிறது. அப்படியல்லாது தமது வாழ்வின் பிற்காலத்தில் இத்தகைய கடுமையான காலங்களைச் சந்திக்கும் பக்குவப்படாதவர்களின் நிலை பரிதாபத்திற்குறியதாகும். மிகச் சிலரே பிறருக்கு வரும் சோதனைக் காலங்களிலிருந்து படிப்பினைகளைப் பெற்றுக் கொள்கின்றனர்.

சிலருக்கு தம்முடன் இருக்கும் தீய நட்பும் மற்றும் போதை போன்ற தீய பழக்கங்களும் தங்களது தெளிவான சிந்தனையை தடுப்பதால் இவைகளே கடுமையான காலங்களை உருவாக்கி அதிலிருந்து அவர்களை மீள வொட்டாது ஆழ்த்திவிடும். இவர்களது நிலை மிகப் பரிதாபமானதாகும்.

சில நேரங்களில் இந்தக் கடுமையான காலங்கள் தன்னைச் சுற்றியுள்ள சமுதாயத்திற்கே பொதுவானதாக அமைந்து விடுவதும் உண்டு. எடுத்துக் காட்டாக போர்ச்சூழலில் சிக்கிவிடும் நாடும் அதன் மக்களும் ( உலகப்போர் மற்றும் இலங்கைப் போர்ச் சூழல்) மற்றும் மிகுந்த வறுமையை ஒரு பொதுவான சூழலாகக் கொண்டுள்ள நாடும் அதன் மக்களும் ( மிக வறுமையில் உள்ள ஆப்பிரிக்க நாடுகள் மற்றும் இதர நாடுகள்). இங்கு இந்தக் கடுமையான காலங்கள் ஒரு சமுதாயத்திற்கே செய்தி சொல்லுவதைப் பார்க்கலாம். இது அந்த சமுதாயத்திற்கு ஒரு சரியான தலைவனைத் தேடியோ அல்லது ஒரு சரியான கூட்டு முயற்சியைத் தேடியோ இருக்கலாம்.

சரி. இத்தகைய கடுமையான காலங்களை கடப்பது எப்படி?

நம்பிக்கை. நம்பிக்கை ஒன்றேதான் வழி. There is always light at the end of the tunnel. வாழ்க்கைச் சக்கரம் சுழல பொறுமையுடனும் நிதானத்துடனும் அறிவுக் கூர்மையுடனும் உள்நோக்குப் பார்வையுடனும் காத்திருப்பதுதான் மிகச் சிறந்த வழி. இத்தகைய சிந்தனையை பக்தி மார்க்கம் தருவதால் சிலர் பக்தி மார்க்கத்தையும் இந்த கடுமையான காலங்களை கடக்க எளிதாய் பயன்படுத்துவர்.

தீய நண்பர்கள் மற்றும் போதை போன்ற தீய பழக்கங்களைக் கொண்டுள்ளவர்கள் இவைகளை விட்டாலன்றி தெளிவான சிந்தனையை அடைய முடியாது. இவர்களுக்கு இவைகளின் பிடியிலிருந்து மீள்வது மட்டுமே இவர்களை மனிதர்களாக்கும்.

எனவே சரியான பார்வையில் கடுமையான காலங்களைக் கண்டு நிதானத்துடனும் அறிவுக் கூர்மையுடனும் அவைகளைக் கடந்து அவைகளால் பெறும் படிப்பினைகளைக் கொண்டு வாழ்வை மேம்பட வாழ்வோம்.

இன்னமும் பேசுவோம்,

அன்பன்,

வேதாந்தி.

லோக்பால் மசோதா வரைவு - ஒரு ரியாலிடி ஷோ வா ?

2011-06-29T06:27:00.000-07:00

30.6.11

லோக்பால் மசோதா வரைவு - ஒரு ரியாலிடி ஷோ வா ?

மத்திய அமைச்சர் ஒருவர் ஒரு தொலைக்காட்சியின் கேள்விக்கு இப்படித்தான் பதிலளித்தார்.

தொலைக்காட்சி கேட்ட கேள்வி: “ லோக்பால் மசோதா வரைவுக் குழுவினரின் வாத விவாதங்கள் ஒளிப்படமாக பதிவு செய்யப்படுமா”? என்பதுதான்.

இதைக் கேட்டதும் அமைச்சர் மிகுந்த எரிச்சலடைந்தார். “உங்கள் தொலைக்காட்சியின் TRP rating அதிகரிக்க நீங்கள் ஒளிபரப்ப இதென்ன வரைவு மசோதா கலந்துரையாடலா இல்லை ரியாலிடி ஷோ வா ? “ என்றார்.

நானும் யோசித்துப் பார்த்தேன். இதுவும் நல்லதுதானே எனப் பட்டது. இல்லையென்றால் மக்கள் யாரையும் நம்ப மறுக்கின்ற ஒரு காலம் வந்தாலும் வந்துவிடும் . ஏனெனில் இந்த வரைவு மசோதாவைப் பொறுத்தமட்டில் எல்லா அரசியல் கட்சிகளும் ஒன்று கூடிவிட்டன. மக்கள் தனிப்படுத்தப் பட்டு விட்டனர். இனிமேல் மக்களின் கதி..?

வேறென்ன.. ரியாலிடி ஷோ பார்க்க வேண்டியதுதான்..

இன்னமும் பேசுவோம்.

அன்பன்,

வேதாந்தி.

பாவம் சிந்துபாது…சிக்கலிலிருந்து விடுபடுவது எப்போது?

2011-06-28T23:14:00.000-07:00

29.6.11

பாவம் சிந்துபாது…சிக்கலிலிருந்து விடுபடுவது எப்போது?

அராபியக் கதைகளின் நாயகனான சிந்துபாதை நினைவிருக்கிறதா?

வலிமை மிக்கவன். புத்திசாலி. இளைஞன். தீரமும் வீரமும் நிறைந்தவன். ஏறக்குறைய நமது இந்தியாவைப் போல என்று வைத்துக் கொள்ளுங்களேன்.

சிந்துபாது ஒருமுறை தன் கப்பலை இழந்து ஒரு தீவில் ஒதுங்கியபோது ஒரு வயதான கிழவனை அந்தத் தீவில் கண்டான். பரிதாபப் பட்டு அவனை தனது தோளில் சுமந்து உதவிய போதுதான் அந்தக் கிழவனின் கொடூரம் தெரிந்தது. அவனைச் சுமந்த அன்றிலிருந்து சிந்துபாதுக்கு தூக்கமோ ஓய்வோ கிடையாது. போதாக் குறைக்கு கிழவனின் துன்புறுத்தலுக்கும் ஓர் அளவில்லாமல் போனது. தோளில் அமர்ந்து கொண்ட கிழவனைப்பார்த்து சிந்துபாது “ இது நியாயமில்லை.. நீ என் சுதந்திரத்தை பறித்துக் கொண்டாய். என்னை அநியாயத்திற்கு அடிமைப்படுத்தி உன் விருப்பம் போல் ஆட்டிவைக்கிறாய். நீ நியாயமற்றவன் எனத்தெரிந்தும் உன்னை நான் சுமப்பது சரியல்ல. நீயாகவே இறங்கு அல்லது என்னை துன்புறுத்தி என் உழைப்பை சுரண்டுவதையாவது நிறுத்து” என்றானாம். அதற்கு அந்தக் கிழவன் , “ யார் சொன்னது நான் உன்னைத் துன்புறுத்தி உன் உழைப்பைச் சுரண்டுகிறேன் என்று. இது அத்தனையும் உன் விருப்பம் தான். நீயாகத்தானே என்னைச் சுமந்தாய்? அப்படியிருக்க இப்போது என்னை கீழே இறங்கச்சொன்னது சரியல்ல. போ..போ.. உனக்கு வழிகாட்டுவதற்குள்எனக்கு மீண்டும் பசிக்கிறது” என்று விரட்டினானாம்.

கடைசியில் என்னவாயிற்று தெரியுமா? சிந்துபாது சாப்பிட்ட எல்லாவற்றையும் பிடுங்கி வயிற்றில் போட்டுக் கொண்ட கிழவன், சிந்துபாது தயாரித்து வைத்திருந்த மதுவையும் குடிக்க விடாமல் பிடுங்கி வயிறு முட்டக் குடித்து வைத்தானாம். மதுவைக் குடித்ததும் குரங்காய் ஆடத் தொடங்கினான். சுவையால் இழுபட்டு மீண்டும் மீண்டும் மதுவை சிந்துபாதிடமிருந்து பிடுங்கி குடித்துவைத்தான்.

கிழவனின் இந்த போதை போதுமா சிந்துபாதை விடுவிக்க?

தெரியவில்லையே.. தீவில் நடந்த கதை தீபகற்பத்திற்கு ஒத்துவருமா எனப் புரியவில்லையே..

பாவம் சிந்துபாது. சிக்கலிலிருந்து விடுபடுவது எப்போது?

இன்னமும் பேசுவோம்.

வேதாந்தி.

உணர்தலின் மேன்மை உயிரின் மேம்படுதலா?

2011-06-20T22:18:00.000-07:00

21.6.11

உணர்தலின் மேன்மை உயிரின் மேம்படுதலா?

உடல் சார்ந்த ஆன்மா தன் இயக்கத்தில் இருக்கையில் அதனை உயிர் எனலாம். ஆனால் உயிரின் விடுதலை ஆன்மாவின் விடுதலையாகாது. விடுபட்ட உயிர் பேரொளியைச் சேர்ந்தாலன்றி அது ஆன்மாவின் விடுதலையாகாது. இவ்வுலகின் அனுபவங்களைக் கொண்டு தன்னை மேம்படுத்திக் கொண்ட உயிர் மட்டுமே இறப்பில் இந்த பூத உடலை விட்டு பேரொளியை அடைந்து ஆன்மாவின் விடுதலையில் முடிகிறது. மற்றவையெல்லாம் மறுசுழற்சிக்குள்ளாகிறது - மேன்மையடைதல் பொருட்டு மறு பிறப்பிற்குள்ளாகிறது.

மேற்சொன்னவைகளை எல்லாம் விரிவாக முந்தய இரு பேச்சில் கண்டோம்.

காண்க:

நம் பிறப்பிலே பயனுண்டா?

பிறப்பின் பயனை அடைய நாம் செய்ய வேண்டுவன எவை ?

இவ்வுலகின் உடல் சார்ந்த அனுபவங்களை, உணர்வுகளாய் நாம் அடுத்த நிலைக்கு கொண்டுசெல்லும் போது மட்டுமே அவைகள் உயிரின் மேம்படுதலுக்கு உதவுகிறது. எனவே உணர்தல் - experiencing - முக்கியம். இந்த உணர்தல் நமது சூழல் மற்றும் நம்முடன் உள்ள மற்றைய உயிர்கள் , உறவுகளுடனான ஒத்துணர்ந்து புரிதலை - empathetic understanding - அதிகரிக்கும்.

இந்த ஒத்துணர்ந்து புரிந்துகொள்ளுதலையே நான் இங்கு உணர்தல் எனக் குறிப்பிடுகிறேன்.

கற்றல் வேறு உணர்தல் வேறு. ஒருவன் பசி என்பதை கற்றுத் தெரிதலுக்கும் உணர்ந்து தெரிதலுக்கும் வேறுபாடு உள்ளது. உணர்ந்து தெரிந்தவன் பிறர் பசித்திருக்கும் போது உதவ முற்படுவான். வெறும் கற்றலோடு நின்றுவிட்டவனிடம் இந்த உந்துதல் இருக்காது. கற்றலால் பெற்ற அறிவையும் அனுபவத்தால் பெற்ற அறிவையும் அதன் அடுத்த நிலையான உணர்ந்து தெளிதலுக்கு கொண்டுபோகும்போது மட்டுமே உயிரின் மேம்படல் நடக்கிறது.

இன்னமும் விளங்கிக் கொள்ளும்படிக்கு சொல்கிறேன்.

காதலைப் பற்றி நாம் அறிவோம். அதன் மேன்மையைப் பற்றியும் நாம் அறிவோம். ஆனால் இத்தனைக்கும் மேலே இந்தக் காதலை அனுபவிப்பவர்கள் சிலரே. அதிலும் பலர் தனக்குள் கிளர்ந்தெழும் உணர்ச்சிகளை காதல் என்று பெயரிட்டுக் கொள்கின்றனர். நான் மிகச் சிக்கலானதொன்றைக் கூற முற்படவில்லை; எளிமையான எதிர் பால் காதலுணர்வுகளைத்தான் சொல்கிறேன்.

இந்தக் காதலை அனுபவித்து, உணர்பவர்கள் மிகச் சிலரே.

தற்போது பத்திரிக்கைகளில் வந்த சென்னையில் நடந்த ஒரு நிகழ்வை நினைவு கூருங்கள். ஒரு தந்தை மருத்துவம் படித்துக் கொண்டிருக்கும் தன் மகளை, அவள் காதலித்து மணம் புரிந்த குற்றத்திற்காக அவளது கணவனை - தன் மருமகனை - கொன்று விதவையாக்கி விட்டான்.

தனது குற்றத்திற்கு இவர் சொல்லும் காரணம் தான் தன் மகளை மிகவும் நேசிப்பதாகவும் அவளை அவளுக்கேற்ற ஒரு மருத்துவம் படித்த மணமகனை பார்த்து வைத்ததாகவும் ஆனால் தன் மகள் தன் விருப்பப் படி காதலித்து மணம் புரிந்தை தன்னால் ஒப்புக் கொள்ள முடியாமல் தான் இப்படிச் செய்து விட்டதாகவும் கூறினார்.

இந்தத் தந்தை குறைந்தது ஒரு இருபது வருடங்களாவது தன் மணைவியுடன் வாழ்க்கை நடத்தியிருப்பார். அப்படியிருந்தும் காதலை உணர்ந்தாரில்லை. இவர் காதலை கற்றறிந்திருக்கலாம். ஆனால் இந்தக் கற்றல் அதே நிலையில் நின்று அடுத்த நிலையான உணர்தல் நிலைக்குச் செல்லாததினால்தான் இவரால் தனது மகளின் காதலை ஒத்துணர்ந்து புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. இதுவே இவரை கொலை பாதகச் செயலுக்குத் தூண்டி பாவமிழைக்க வைத்துவிட்டது.

இன்னமும் ஒன்றைச் சொல்கிறேன். இது நாமெல்லோரும் அறிந்த கண்ணகி மாதவி கதைதான். என்னைப் பொறுத்தமட்டில் கோவலன் காதலை மாதவியால் மட்டுமே உணர்ந்தான். ஆனால் இந்த உணர்தலால்தான் பின்னாளில் கண்ணகி தன் மேல் கொண்டிருந்த காதலையும் அவனால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது, அது மாதவியிடமிருந்து அவனை திரும்பவும் கொ ணர்ந்தது. இது அவனை கண்ணகியை ஒத்துணர்ந்து புரிந்து கொள்ளச் செய்தது.

பட்டினத்தார், கடைவழிக்கு காதற்ற ஊசிகூட வராது என்பதை உணர்ந்ததாலேயே துறவறம் பூண்டார். இந்த உணர்தலின் மேன்மையாலேயே அவருக்கு பேய்க்கரும்பு இனித்தது.

ஆனால் அவரது தமக்கையார் இதனை அறிந்திருந்தாலும் அதை அடுத்த நிலையான உணர்தலுக்கு கொண்டு செல்லாததினால், இவ்வுலகவாழ்வில் பற்று கொண்டோர் பெரும் வணிபக் குடும்பத்தில் பிறந்த தம் சகோதரரை பரதேசி என பழிப்பரே என்பதையே பெருங்கவலையாய்க் கொண்டு தன் சகோதரரை நஞ்சிட்டு கொல்லவும் துணிந்தாரல்லவா?

பெற்றோர் மற்றும் பிள்ளைகளுக்கு இடையே இந்த வகை மேம்பட்ட உணர்தல் அவர்களை மேம்படுத்தி உறவுகளை சிறக்கச் செய்யும். பெற்றோரின் கவலைகளை பிள்ளைகள் புரிந்துணர்தல் அவசியம். அதைப்போலவே பிள்ளைகளின் வளர்ச்சியையும் அவர்களது வாழ்வின் சந்தர்ப்பங்களின் விரிவடைந்த எல்லைகளையும் உணர்ந்து பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளை ஊக்குவிக்கவேண்டும். இந்த ஒத்துணர்ந்து புரிதல் - emphathetic understanding - நமது உறவுகளை வலுப்படுத்துவதோடல்லாமல் வளப்படுத்தவும் செய்யும் மேலும் நமது வாழ் சூழலில், குடும்பத்தில் , அமைதியையும் காக்கும்.

ஆனால் நமது இந்த உணர்தலைத் தடுக்கும் காரணிகள் நமது மனச்சேற்றில் எழும் கீழான எண்ணங்கள் மற்றும் நமது மன நிலையைக் குலைத்துப் போடும் போதைப் பழக்கங்கள் ஆகியவை. இவைகள் உணர்தலைத் தடுப்பதோடு மட்டுமல்லாது நம்மை விலங்கினும் கீழாக மாற்றிவிடும். இது குடும்பத்தைச் சீர்குலைப்பதோடல்லாது சமுதாயச் சீர்கேட்டிற்கும் வழிகோலும்.

பாவ புண்ணியங்களை அறிய வேத நூல்களைத் தேட வேண்டியதில்லை. நமது அனுபவங்களின் உணர்தலின் தெளிவை மேம்படுத்தினாலே போதும். எந்தெந்த வினைகளை நாம், பிறர் நமக்கிழைப்பது கூடாது எனக் கருதுகிறோமோ அந்த வினைகளை நாம் பிறர்க்கிழைப்பது பாவம். பிறரிடமிருந்து நம்மை மகிழச்செய்யும் செயல்களாய் நாம் எதிர்பார்க்கும் செயல்களை நாம் பிறருக்குச் செய்து மற்ற உயிர்களை மகிழ்விப்பதே புண்ணியம் சேர்க்கும் வினைகளாகும்.

நமது அனுபவங்கள் நமக்கு நிறைய கற்றுத் தருகின்றன. இந்த கற்றல் அறிவுத் தெளிவோடு மட்டுமே நின்றால் உயிர்க்குப் பயனாகாது. அதற்கும் மேலே உயிர்க்குப் பயனுள்ள உணர்தலை - ஒத்துணர்ந்து புரிதலை - உருவாக்கி இந்த உணர்வுகள் நமது செயல்களை நிர்ணயிக்கும் கருவிகளாகும்போது நாம் உயிரை மேம்படுத்திஆன்மாவின் விடுதலைக்கு வித்திடுகிறோம் எனலாம்.

இந்த அனுபவங்களால் கிடைக்கும் உணர்தல் மட்டுமே நம்மை மேம்படுத்தும். இந்த உணர்தலை இழந்தோமானால் நாம் கீழான செயல்களைச் செய்து பிறப்பு இறப்புச் சுழலில் சிக்கி மாள வேண்டியதுதான்.

இதுவரை நான் உணர்தலை விளக்கியது காதல் மற்றும் பசி, பிணி ஆகியவைகளுக்கு என்றாலும் இந்த நோக்கில் நீங்கள் சிந்திக்க ஆரம்பித்தீர்களானால் இந்த உணர்தல் நாம் கற்றவைகளுக்கும், பெற்ற அனுபவங்கள் அனைத்திற்கும் பொருந்திவரக் காண்பீர்கள்.

இதைப்போலவே நம்மைச் சுற்றியுள்ள சூழல் மற்றும் மனித உறவுகள் நமக்குக் கொடுக்கும் அனுபவங்களை நாம் உணர்தல் நிலைக்கு கொண்டு செல்வோமானால் நாம் சிறக்க வாழலாம்.

அது மட்டுமல்ல. நான் முன்பே சொன்னதுபோல் இப்பிறவியில் நமது செயல்களை சரியான வழியில் செய்து உயிரினை - ஆன்மாவை - மேம்படுத்தி பிறப்பறுக்க இந்த ஒத்துணர்ந்து புரிந்துகொண்டு வாழ்தல் நமக்கு ஒரு திசை காட்டியாய் வழிகாட்டும்.

இன்னமும் பேசுவோம்,

அன்பன்,

வேதாந்தி.

மக்களாட்சியில் நாம் மன்னரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோமா?

2011-06-15T00:12:00.000-07:00

15.6.11

மக்களாட்சியில் நாம் மன்னரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோமா?

மன்னர் கொடுங்கோலாட்சி செய்யும்போது அவரைக் கேள்வி கேட்க முடியாது என்பதாலும், சில சமயங்களில் அது மன்னரைத் தவிர மற்றவரது வாழ்வின் நலனில் மனம் கொள்வதில்லை என்பதாலும் மன்னராட்சியை வெறுத்த மக்களுக்கு தற்போதுள்ள சனநாயகம் ஒரு வரப்பிரசாதமாகத் தெரிந்தது. இந்த சனநாயகம் மக்களை மக்களே ஆளும்படிக்கு இருக்கிறதென்பதால் இதனை மக்களாட்சி என்றும் சொல்லி வந்தனர். ஆனால் தற்போதைய நிலைமை இதனை கேள்விக்குறியாக்கி நம்மை கவலைக்குள்ளாக்குகிறது.

மக்களாகிய நாம் நம்மை ஆள நம்மைத் தொலைவு படுத்தாத மக்களைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோமா அல்லது யாருமே கேள்வி கேட்க முடியாத சுயநலம் மிகுந்த மன்னரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோமா?

நான் அரசியலில் நாட்டமில்லாதவன். ஆனால் தற்போதைய அரசியலின் போக்கு கவலையையும் அச்சத்தையும் பெருக்குகிறது. ஒரு சாமானியனின் உரிமைகளையும் பாதுகாப்பையும் பறிகொடுக்கும் நிலை உண்டாகுமோ என்ற பதைப்பு ஏற்படுகிறது. இது நமது மாநில அளவிலும் மற்றும் தேசீய அளவிலும் பொருந்தும்.

இங்கே அய்யாவின் தவறைச் சுட்டிக் காட்டினால் ‘அம்மா ஒழுக்கமா?’ என்கிறார். அம்மாவின் பிழை குறித்துக் கேட்டால் ‘அய்யா பிழையற்றவரா?’ என்கிறார். மாற்றே இல்லை என்பதால் பொதுசனமும் போக்கற்றுக் கிடக்கிறது. இரு சாரரும், தன்னைச் சார்ந்தவர்களும் தன் கட்சியைச் சார்ந்தவர்களும் வளம் பெறவே இந்த சன நாயகம் என்றும் இதனை மாறி மாறி அனுபவிக்கவே தாம் இருப்பதாகவும், பொது சனம் தேர்ந்தெடுக்கவே அன்றி கேள்வி கேட்க இல்லையெனவும் உறுதிபட நம்புகின்றனர்.

அது சரிதான். மக்கள் தங்கள் பலமறியாத வெறும் பட்டத்து யானைதானே. மாலை போட்டு மன்னரைத் தேர்ந்தெடுத்த பின்னர் அவரைச் சுமக்க வேண்டியது மட்டுமே அதன் பொறுப்பு. அதைத் தவிற வேறெதையும் நினைப்பது ராஜ துரோகம் அல்லவா?

இத்தனைக்கும் மேலே எக்காரணம் கொண்டும் மக்கள் சிந்தித்து விடக்கூடாதெனஅவர்களை இன வெறி, மத வெறி மற்றும் மொழி வெறியில் ஆழ்த்தி மக்களை மீளொன்னா போதைக்குள்ளாக்கி வைத்திருப்பதொன்றே தம்மையும் தமது அரசியல் வாழ்வையும் காக்கும் மந்திரம் என்பதையும் தெளிவுபட அறிந்துள்ளனர் இந்த அரசியல் வித்தகர்கள்.

இனம், மதம், மொழி இதெல்லாவற்றையும் விட ஒழுக்கம் மேம்பட்டதல்லவா? ஒழுக்கம் ஒன்றே மக்களை மாக்களிடமிருந்து பிரித்துக் காட்ட வல்லது என்பதை சொல்லியா தெரிய வேண்டும். தன்னை நம்பிக்கையுடன் அரியணை ஏற்றிய மக்களுக்கு துரோகம் செய்வது ஒழுக்கக் கேடல்லவா. பொதுச்சொத்தை பேராசையுடன் கொள்ளையடிப்பது இழுக்கல்லவா? மனிதனாக இருக்கும் தகுதியை முற்றிலும் இழந்த பின் ஒருவன் மொழி பற்றியோ, இனம் பற்றியோ அல்லது மதம் பற்றியோ பேசி என்ன பயன்?

இங்கு இப்படியென்றால் தேசீய அளவில் மிகப்பெரிய மாயாஜாலம் நடக்கிறது. வெளிப்படையாகவே சொல்கின்றனர் தேர்ந்தெடுத்தவர்களை எதுவும் கட்டுப்படுத்தாது என்று. தேர்ந்தெடுத்தவர்களை தேர்ந்தெடுப்பவர்களே கட்டுப்படுத்தவேண்டுமென்றாலும் அய்ந்து வருடங்கள் காத்திருக்கவேண்டியது கட்டாயமென்றும் அதுவரை அவர்கள் செயல் குறித்து வாய் திறக்க யாருக்கும் அருகதை கிடையாதென்றும் சொல்கின்றனர். இதைச் சொல்லும் கால கட்டத்தைப் பாருங்கள். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு ஆண்டுகொண்டிருப்பவர்கள் மத்தியில் மிகப்பெரும் கொள்ளையர்கள் இருப்பது வெளியான பிறகும், அந்தக் கொள்ளையர்களின் கொள்ளை பற்றி உச்ச நீதிமன்றத்தில் பெரும் அலசல் நடந்து கொண்டிருக்கும் போதும் மற்றும் சிலர் இந்தக் கொள்ளையின் காரணமாக தில்லி திகார் சிறையிலிருக்கும் போதும் சொல்கின்றனர், அவர்களை - தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அவர்களை - தேர்ந்தெடுத்த மக்களே கேள்வி கேட்கக் கூடாதென்கின்றனர்.

இதை விடக் கொடுமை ஊழல் குறித்த குற்றங்களுக்கு அதிக பட்ச தண்டனையே ஏழு வருடங்கள் தானாம். ஊழல் செய்து சேர்த்த பணத்தை பறிமுதல் செய்ய வழியும் இல்லையாம். ஒரு சாமான்யன் கடின உழைப்பிலும் கூட ஏழு வருடங்களில் லட்சங்களின் மதிப்பில் அதிகம் சம்பாதிக்க முடியாது. ஆனால் ஊழல் புரிவதிலோ கோடிகளில் அதுவும் 300 லிருந்து 600 கோடிகள் குறைந்த பட்ச கொள்ளை. இந்த வழியை சிறந்ததென தற்போதைய வழிப்பறிக் கொள்ளையர்கள் தேர்ந்தெடுக்க ஆரம்பித்தால் - ஆரம்பித்தால் என்ன.. ஆரம்பித்தே விட்டார்கள் - சாமன்யனின் கதி என்ன? சாமான்யன் இந்த organised crime ஆல் தன் உரிமைகளையும் உடமைகளையும் பறி போவதைக் கண்டு கை கட்டி வாய் மூடி மௌனியாய் இருப்பதைத் தவிர வேறேதும் வழியில்லையா?

இந்தியாவின் அத்துனை கோடி மக்களின் உணர்வுகளை பிரதிபலித்து அவர்களது உரிமைகளை மீட்டுத்தர சாத்வீக முறையில் போராடிய மகாத்மாவைப் பார்த்து நம்மை ஆண்ட வெள்ளையர் கூட இத்துனை புத்திசாலித்தனமாக கேட்கவில்லை - நீர் என்ன மக்களின் பிரதிநிதியா, என்று. ஆனால் இந்த சனநாயக நாட்டில் நம்பிக்கையோடு நம்மை ஆள நாம் தேர்ந்தெடுத்தவர்கள் நம்மைப்பார்த்து, நமது உணர்வுகளை புரிந்து கொண்டு நமது உரிமைகளும் உடமைகளும் பறிபோவதைக் கண்டு பதைத்து குரல் கொடுப்போரைப் பார்த்து, கேட்கின்றனர் , ‘தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட எம்மைக் கேள்விகேட்க நீவிர் யார்?’ என்று.

அதை விடக் கொடுமை சுயம்புவாய் தம்மை எதிர்த்துக் கிளம்பும் இந்த சக்தியினை வேரறுக்க சதிகள் வேறு மனம் கூசாமல் செய்கின்றனர். தம்மைக் கேள்வி கேட்போர் மத வாதிகள் என்கின்றனர். மக்களது அங்கீகாரம் பெற்றவர்கள் அல்ல என்கின்றனர். மற்றும் பொய்ப் புரளிகளைக் கிளப்பி அவர்களது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை விமரிசிக்கின்றனர். இன்னமும் ஏதேதோ சொல்கின்றனரே அன்றி தம்மிடம் உள்ள குறைகளைத் தீர்க்க ஏதும் செய்வாரில்லை. இப்படிப் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியை நம்மை ஆண்ட வெள்ளையர்கள் கூட இத்துனை சாதுர்யமாய்ச் செய்ததில்லை.

இந்த மண்ணிற்கே உரித்தான சாத்வீக அனுகுமுறையில் நம்பிக்கை கொண்டுள்ள இந்த மக்களை மழுங்கடிக்கப் பட்டவர்கள் என தவறாக எடை போடலாமா?

அய்யா, எனக்கு அரசியல் வேண்டாம். நான் ஒரு சாமான்யன். உழைத்துச் சம்பாதித்து சேமிக்க நினைக்கும் ஒரு நடுத்தரக் குடும்பவாசி. நான் உழைத்துச் சேர்க்கும் பணத்திற்கு நேர்மையாய் வரி கட்டுபவன். வரி கட்ட தாமதமானால் அதற்கு வட்டியும் கட்டுபவன். அரசிடம் இப்படிச் சேரும் நிதியை திறம்பட ஆளவும், நான் வாழும் சமுதாய மேம்பாட்டிற்கென செலவுசெய்யவும் - நிதி நிர்வாகம் மற்றும் பணி நிர்வாகம் திறனே செய்ய - சிலரைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். இப்படித் தேர்ந்தெடுத்தபின் கண்ணெதிரே என் திரவியம் கொள்ளை போவதைப் பார்த்த பின்னும் செயலற்றுக் கிடப்பதுதான் எனக்கு விதிக்கப் பட்டதா?

இந்த மக்களாட்சியில் நானும் என்னைப் போன்ற மக்களும் தங்களை ஆள தேர்ந்தெடுப்பது மக்களோடு மக்களாக இருக்கும் ஒரு மனிதனையா அல்லது மக்களை அடிமைகளாய் அடக்கி மக்களது உழைப்பில் தன்னையும் தன்னைச் சார்ந்தவர்களையும் வளப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு சுயநலம் மிக்க மன்னனையா? தயை செய்து யாரேனும் தெளிவு படுத்துங்களேன்…

மீண்டும் பேசுவோம்.

அன்பன்,

வேதாந்தி.

பிறப்பின் பயனை அடைய நாம் செய்ய வேண்டுவன எவை ?

2011-06-05T23:44:00.000-07:00

6.6.11

பிறப்பின் பயனை அடைய நாம் செய்ய வேண்டுவன எவை ?

(இது ஒரு அலசல். மற்றும் இதில் சொல்லியிருப்பவைகள் தற்போதுள்ள கருத்துக்கள் அல்லது தத்துவங்கள் ஆகிய எவைகளையும் சார்ந்தோ எதிர்த்தோ சொல்லப் பட்டவைகளல்ல.)

எல்லா கடவுள் கொள்கைகளும் இந்த உலகின் அனுபவங்கள் நம்மை மேம்படுத்தி நம் ஆன்மாவை பேரொளியாகிய இறவனிடம் சேர்ப்பிக்கின்றது என்றே கருத்தினையே மையமாகக் கொண்டுள்ளன.

இது குறித்த முன் விளக்கத்தைக் காண இங்கு சுட்டுங்கள்

இந்து மதத்தில், ஒரு கருத்து இந்த ஆத்மாவானது பரமாத்மாவிலிருந்து பிரிந்து வந்ததென்றும் இது மறுபடியும் அந்த பரமாத்மாவோடு இணைதல் வேண்டி இப்பூவுலகில் உள்ளது என்பது. மற்றொன்று இந்த ஆன்மாவே பரமாத்மாதான் என்பது. இங்கு பரமாத்மாவை விட்டு வந்துள்ள ஆத்மா அதனுடன் சேர வேண்டுமானால் தன்னிடமுள்ள பாவங்களை - impurities - ஒழித்த பின்பே, பரமாத்மாவைப் போல தூய்மையடைந்த பிறகே, அதனுடன் சேரமுடியும் என்பது மையக் கருத்து. இது குறித்தே மனிதனின் பிறப்பும் மறு பிறப்பும் எனக் கொள்ளலாம்.

ஜைன மதத்தில், இந்த ஆன்மாவானது ஒவ்வொரு பிறப்பிலும் தனது செயல்களால் பாவ புண்ணியங்களை சேர்த்து வருகிறதென்றும் தக்க சமயத்தில் எல்லாப்பாவங்களையும் தான் சேர்த்த புண்ணியத்தால் கழித்து இறையடி சேர்கிறதென்பது கருத்தாகச் சொல்லப்படுகிறது. இங்கு மனிதனின் பிறப்பு மற்றும் மீண்டும் பிறத்தல் என்பது மனிதனின் பாவத்தினை கழிக்கவே என விளங்கிக் கொள்ளலாம்.

கிருத்துவ மதத்தில், கடவுளால் உருவாக்கப்பட்ட இந்த உலகம் மற்றும் அதில் உள்ள உயிர்களை ஆளும் பொருட்டு அவரைப்போலவே (கடவுளைப்போலவே), அவரால் உண்டாக்கப்பட்ட இந்த மனிதன், சாத்தானின் சூழ்ச்சியினால் கீழ்ப்படியாமை என்ற பாவத்தைச் செய்தபடியினால் இந்தப் பாவமானது மனிதனின் தெய்வத்தன்மையைக் கெடுத்து அவனை பாவச் சொரூபமாக்கியது. இப்படி பாவச் சொரூபமான மனிதன் பரிசுத்தமான கடவுளைச் சேர முடியவில்லை - எண்ணையும் நீரும் போல பாவச் சொரூபமும் பரிசுத்தமும் சேர்வதில்லை. இப்படியாக கடவுளிடமிருந்து மனிதனை பாவம் பிரித்த படியினால், கடவுளே மனமிரங்கி மனிதனை மீட்கும் பொருட்டு தனது குமாரனாகிய ஏசு கிருஸ்துவை மாமிச பலியாக்கி அவரது இரத்தத்தினால் நமது பாவங்களை சுத்திகரிக்கச் செய்து பரிசுத்தமாக்கி நம்மை அவருக்குள் மீண்டும் இருக்கச் செய்கிறார் என்பதும், இது மட்டுமல்லாது மனித குலத்தை மீட்டு கடவுளிடம்சேர்க்கும் பொருட்டு மனித குலத்தின் பாவத்தினை தான் ஏற்று பாவமாகி சிலுவையில் இரத்தம் சிந்தி உயிரை விட்ட தனது குமாரனாகிய ஏசுவினை ஏற்றுக் கொள்ளும் அனைவருக்கும் இந்த மீட்பு உண்டு என்பதும் மையக் கருத்தாக உள்ளது.

இங்கு, தன்னிடமிருந்து பாவத்தினால் பிரிந்த மனிதனை, கடவுளே பிரயாசைப்பட்டு தனது குமாரனை மாமிச உருவில் மனித குலத்தின் பிரதிநிதியாக்கி ஒரு தேவ ஆட்டுக்குட்டியைப்போல பலிகொடுத்து மனித குலத்தின் பாவமனைத்தையும் போக்கியதாலும் இதனை விசுவாசிக்கும் அனைவருக்கும் இந்த பாவ மீட்பு கிடைப்பதாலும் மனிதன் தனது பாவங்களை போக்க மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பெடுக்க வேண்டிய அவசியமின்றிப் போகிறது.

ஆக இந்த ஆத்மாவானது தான் கொண்டுள்ள பாவங்களை போக்கினால் மட்டுமே கடவுளைச் சேர முடியும் என்பதால் தனது பாவங்களை வினை செய்து தீர்க்கும் பொருட்டு பிறப்பெடுக்கிறது எனக் கொள்ளலாம்.

கிருத்துவத்தைப் பொருத்த மட்டில் கிருத்துவை ஏற்றுக் கொண்டு விசுவாசத்துடன் அவர் வழி நடப்பது நம்மை பரம பிதாவிடம் சேர்க்கும். இங்கு பிறப்பெடுத்தலால் விளையும் செயல் - பாவ சுத்திகரிப்படைந்து பரிசுத்தமடைதல் - ஏசுவை ஏற்றுக் கொண்டு நாம் அவர் வழி நடத்தலால் விளைகிறது எனலாம்.

சுருங்கச் சொன்னால் நாமது ஆத்மா மாறுதலுக்குட்பட்டாலன்றி கடவுளைச் சேர முடியாதென்பதே பொதுவான கருத்து. இந்த மாறுதல் நாம் பிறப்பெடுத்து வினை செய்வதால் விளைகிறது. அது மட்டுமல்லாது இந்த மாறுதல்கள் முழுமையடையும் போது மட்டுமே பிறப்பறுக்கப் படுகிறது எனவும் கொள்ளலாம்.

பிறப்பறுத்த ஆன்மா கடவுளைச் சேர்ந்து விடுகிறது அல்லது கடவுளின் நிலையை-உருவை-அடைந்துவிடுகிறது. இந்த நிலை விருப்பு வெறுப்பற்ற நிலை. இன்ப துன்பங்களை ஒன்றாய்க் கருதும் நிலை. பட்டினத்தாருக்கு பேய்க்கரும்பு இனித்ததே... அதைப் போன்ற நிலை. எனவே பிறவியின் நோக்கம் ஆன்மா இந்த மாறுதலடையும் பொருட்டு வினை செய்து பிறப்பறுத்தலேயாகும்.

இதுவே சாராம்சம்.

சரி. இந்த ஆன்மா மாறுதலடைவதை நாம் காணவோ அல்லது புரிந்து கொள்ளவோ முடியுமா?

நிச்சயமாக இந்த மாறுதலை நாம் நம்முள் உணரவும் மற்றும் மற்றையோரிடம் காணவும் முடியும்.

இந்த உலகில் பிறந்த பிறகு நாம் கொள்ளும் அனுபவங்கள் எப்படி நமது biological age , மற்றும் mental age க்கு contribute செய்கிறதோ அதே போல இந்த அனுபவங்கள் நமது spiritual age க்கும் contribute செய்கிறது.

இந்த biological age நமது உடல் மற்றும் உடல் உறுப்புக்களின் உழைப்பு மற்றும் உருமாறும் நிலையைக் கொண்டு அறியப் படுகிறது.

நமது mental age நமது வாழ்வின் அனுபவங்களைக் கொண்டு நாம் பெற்றுள்ள அறிவு, அனுகுமுறை முதிர்ச்சி மற்றும் நமது problem solving capacity ஆகியவைகளைக் கொண்டு அறியப் படுகிறது.

ஆனால் இந்த spiritual age என்பது ஒருவரது உள்ளறிதலையும், இவ்வுலகின் நிலையாமையையும் அடித்தளமாகக் கொண்டு அவருள் மற்ற உயிர்கள் குறித்தும் அவைகளின் நலன் குறித்தும் எழும் மிகுந்த தன்னலமற்ற அன்பு பாராட்டலைக் கொண்டறியப்படும். இந்த தன்னலமற்ற அன்பு பாராட்டலே ஆன்மாவை மாற்றுகிறது. அதனை கடவுளின் தன்மைக்கு உயர்த்துகிறது.

இதுவே, அன்பே கடவுள் என்கின்ற சித்தாந்தத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது.

இந்த தெய்வ நிலையை அடைந்த ஆன்மாவின் அன்பு பாராட்டல் என்பது தன்னைப்போல் ஆறறிவுகொண்ட மனித இனத்தை மட்டுமன்றி விலங்குகள் ஏன் தாவரங்களையும் கூட அரவணைத்து அன்பு சொரியக்கூடியது.. வாடிய பயிரைக் கண்ட போதெல்லாம் வாடிய வள்ளலார் நினைவுக்கு வருகிறாரல்லவா..? ஆமாம். அவர் இந்த வாழ்விலேயே தெய்வநிலையை அடைந்த ஆன்மாவைக் கொண்டிருந்த சித்தர்..

சரி. நாம் இந்த நிலையை அடைய என்ன செய்ய வேண்டும்?

கர்மாவைக் கொண்டு கர்மாவைத் தொலைக்க வேண்டும்.

நற் கர்மாக்களைச் செய்து நாம் கொண்டுள்ள துர் கர்ம வினைகளை தொலைக்க வேண்டும். இந்த பிறப்பு இதற்கு வாய்ப்புத் தருகிறது.

சிலர் இந்த வாழ்வினைப் பற்றிய தவறான எண்ணம் கொண்டுள்ளனர். எல்லோரும் சாகப் போகிறவர்கள்தானே எனவே வாழ்வை அனுபவிக்க வேண்டியதே முக்கியம் எனும் கருத்துடன் இருக்கின்றனர். சிலர் இந்த வாழ்வின் துன்பங்களை ஒரு வழிகாட்டுதலாகக் கொள்ளாமல், மனமொடிந்து தன்னை மடித்துக் கொள்கிறார்கள். வாழ்வைப் பற்றிய நமது புரிதலின்மையே இத்துனைக்கும் காரணம்.

இந்த வாழ்வானது நமது ஆன்மாவை மேம்படுத்தும் ஒரு பள்ளியாகும். பள்ளியின் ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் ஒரு தெளிவான பாடத்திட்டம் இருப்பது போல நமது வாழ்வின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் ஒரு தெளிவான பாடத்திட்டம் உள்ளது. அந்தந்த வகுப்பில் தேறி அதற்கான அறிவை தொடர்ந்து பெற்றால் மட்டுமே பள்ளியை விட்டு வர முடியும். ஒரு பள்ளியிறுதி முடித்த ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட குறைந்த பட்ச அறிவு நிலை இருந்தால் மட்டுமே அவர் தேர்ந்தவராக கருதப் படுவார். உதாரணத்திற்கு மொழிப்பாடத்தில் இத்துனை வார்த்தைகள் - vocabulary - பரிச்சயம் தேவை என்பது . இந்தத் தேர்வில் வெற்றி பெறாதவர் மறுபடியும் அதே வகுப்பில் படிப்பது போல இந்த வாழ்வில் பாடங்களால் நம் ஆன்மா மேன்மையடையாத போது நாம் மீண்டும்பிறக்க நேரிடுகிறது.

மறு பிறப்பை ஏற்றுக் கொள்ளாத கிருத்துவத்தில், கிருத்துவை ஏற்றுக் கொள்பவர்கள் அயராது அவர் வழியில் அவரோடு, அவரில், பரிசுத்த ஆவியில் துணையோடு - through Him, in Him, with Him in the unity of the Holy spirit - தம் வாழ்வை நடத்தும் போது இதே பிறப்பில் ஆன்மாவின் மேன்மையைப் பெறுகின்றனர். அவரது வழிகாட்டுதல் அத்துனை மேன்மையானது மற்றும் உறுதியானது எனப்படுகிறது. மேலும் இதுவே ஏசுவானவர் தமது இறப்பால் நமக்கு மீட்டுத்தந்த பரிசுத்தத்தை பெறும் வழி எனவும் சொல்கிறது.

இந்தப் பிறப்புகள் நம் ஆன்மா தெளிவான மேன்மையை அடையுமட்டிலும் தொடரும். இது ஒரு குயவன் திரும்பத் திரும்ப மண்பாண்டத்தை அதன் பூரணத்துவம் பெரும் வரை பிசைந்து எடுத்து மீண்டும் மீண்டும் சக்கரத்தில் இட்டு சுழற்றி வடிவேற்றுவதைப் போன்றதாகும்.

எனவே ஒரு நல்ல மாணவன், தனது இலக்கில் கவனமாய் இருக்கும் ஒரு நல்ல மாணவன், பள்ளிப் பாடங்களில் கவனம் செலுத்தி பள்ளியின் நோக்கினை பூர்த்தி செய்து விரைவில் பள்ளிப்படிப்பை முடித்து வெளிவந்து தனது இலக்கினை அடைவதைப்போல நாமும் நமது வாழ்வில் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு வாய்ப்பையும் பரம்பொருள் நம்மைச் சோதிக்க வைக்கும் தேர்வாய்க் கருதி அதனை நோக்கு தவறாது அன்பின் அடிப்படையில் சுயநலமின்றி நேர்மையாய் கடமையைச் செய்து பிறருக்கு தீங்கிழைக்கா வண்ணம் முடித்தோமானால் நிச்சயமாய் நாம் பிறப்பு எனும் தண்டனையிலிருந்து மீண்டு பிறப்பறுத்து போரொளியை அடைந்து தாயுடன் சேர்ந்த கன்றுபோல மகிழலாம்.

எனவே நாம் அன்பிலிருந்து பிறழாமல் வினையாற்றி பிறப்பறுத்து பேரொளியை அடைவோம்.

இன்னமும் பேசுவோம்.

அன்பன்,

வேதாந்தி.

நம் பிறப்பிலே பயனுண்டா?

2011-06-03T04:19:00.000-07:00

3.6.11

நம் பிறப்பிலே பயனுண்டா?

இந்தக் கேள்வி பலரும் சொல்வது போல நாம் பிறருக்கு பயன்பட வாழ வேண்டும் என்ற சமூகவியலுக்கு பொருந்திவரும் கோட்பாட்டினை ஒத்து கேட்கப்பட்ட கேள்வியல்ல . மாறாக நம் பிறப்பு ‘ நமக்கு’ பயனளிக்கிறதா அல்லது இந்தப் பிறப்பாலே ‘நாம்’ பயனுறுகிறோமா என்று உள்நோக்கிக் கேட்கப்பட்ட ஒரு ஆன்மீக வினாவாகும்.

இந்த ‘நாம்’ என்பதும் நம்மைக் குறித்த புற அடையாளங்களையோ அல்லது இந்தப் பூவுலகில் நமது நிலைவடிவைக் குறித்தோ சொல்லப்பட்ட ஒன்றல்ல. மாறாக அதற்கும் மேலே, நமக்கு உள்ளே இருக்கும் ஒன்றைப் பற்றிச் சொன்னதாகும்.

இந்த நான் என்பது ஒரு திரித்துவம் போல உடல், மனம் மற்றும் ஆன்மாவைக் கொண்டதென்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்ததே. உடலைப் பற்றி எல்லோரும் அலசி ஆராய்ந்து அதனை மேம்படுத்தி நல் வாழ்வுக்கு வழிகோலும் படிக்கு பலரும் பல வகையில் எழுதியிருக்கின்றனர். மனம் குறித்தும் பல மனவியல் வல்லுனர்கள் பல வகையிலும் எழுதி நமது நல்வாழ்வுக்கு மனதின் மேம்பாட்டின் முக்கியத்துவத்தையும் உணர்த்தி யிருக்கின்றனர். இந்த ஆன்மாவைக் குறித்த வெளிப்பாடுதான் மிகுந்த வகைப்பட்டுக் கிடக்கின்றது.

ஆன்மாவைக் குறித்துப் பேசுவது பெரும்பாலும் ஆன்மீக வாதிகளே. இந்த ஆன்மீக வாதிகள் தாங்கள் மேற்கொண்டுள்ள மதத்தின் போதனைகளின் அடிப்படையில்தான் இந்த ஆன்மாவைக் காண்கின்றனர்.

பொதுவாகவே என்னைப் பொருத்த மட்டில் மனிதர்களுக்கிடையே பிளவுகளையும், பிரிவுகளையும் உண்டாக்கும்படியான அனைத்துக் கொள்கைகளும், சக்திகளும் வன்முறையை வளர்க்கும் ஒரு தீய நோக்கை மட்டுமே உட்கொண்டுள்ளவைகளாக கருதப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும். இந்த ஆன்மா என்பது மேற்சொன்ன ஆன்மீக வாதிகளால் விளக்கப் படுவதாலேயே இது விலக்கப் பட வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப் படுகிறது.

ஆனால் இந்த ஆன்மா என்பது ஒரு மனிதனை மேம்படுத்தக் கூடியதொன்றாகும். ஆன்மீக வாதிகளால் கையாளப் படுவதாலேயே மேம்பட்ட இந்த ஆன்மாவைப் பற்றிய அறிவு புறக்கணிப்பிற்குள்ளாவது மனிதனுக்கு ஒரு பெரு நட்டம். இதுவோடல்லாது இந்த ஆன்மீக வாதிகள் இந்த ஆன்மாவைப்பற்றிய பொருளின்மேல் வைக்கும் பற்றைவிட தான் மேற்கொள்ளும் மதம் மற்றும் கடவுளரது மேல் பற்றுக் கொள்வதால் இவர்களது விளக்கம் அவர்களது பார்வைக்கேற்றவாறு திரிக்கப் படுகிறது என்றே எண்ணுகிறேன்.

எனவே இந்த மதச்சார்பற்ற மற்றும் கடவுளரின் வகை சார்பற்ற கோணத்தின் இந்த ஆன்மாவை அலசுவதால் நமக்கு நன்மை கிடைக்கும் என்ற எண்ணத்தை மேற்கொண்டே இந்தப் பேச்சு.

மேற்சொன்னவைகளை வைத்துக் கொண்டு நான் கடவுள் மறுப்புக் கொள்கையான நாத்திகத்தை வைத்து இந்த ஆன்மாவை விளக்க முற்படுகிறேன் என்று எண்ணக் கூடாது. மாறாக நான் எடுத்துக் கொள்ளப்போவது ஒன்றே கடவுள், ஒருவனே தேவன் என்கிற ஏக பிதா தத்துவத்தை. என்னைப் பொருத்த மட்டில் இந்த ஏக பிதா தத்துவமே குருடர்கள் யானையைப் பார்த்த கதையாய் பல கடவுள்களாகவும், பல மதங்களாகவும் பிரிந்து கிடக்கிறதென எண்ணுகிறேன்.

யானை இருப்பது உண்மை. ஆனால் நமக்குள் இருக்கும் இந்த பார்வை வேறுபாடுகள் அல்லது பார்வை முரண்கள் இந்த யானையையே மறுக்கச் செய்யுமளவுக்கு நாத்திகத்தை ஊக்கப் படுத்துகிறது என்பதுதான் எனது கருத்து. இதைப் பற்றி மேலும் பேசுவது இன்றைய நமது பேச்சை திசை திருப்பிவிடும் என்பதால் இதைப் பற்றி மற்றுமொருமுறை பேசுவோம்.

நாம் இப்போது பேசிக்கொண்டிருப்பது நமது பிறப்பால் பயனுண்டா? என்பது குறித்து. நான் முன் சொன்னவைகளுக்கே வருகிறேன். உடல் , மனம் மற்றும் ஆன்மா. Body, Mind and Soul. இந்த மூன்றிலும் அழியக் கூடியது உடல் மற்றும் அதைச் சார்ந்த மனம் ஆகிய இரண்டுதான். ஆனாலும் அழியாத ஆன்மாவுக்கு அழியக்கூடிய இந்த உடல் மற்றும் அதைச்சார்ந்த மனம் ஆகிய இரண்டும் இப் பூவுலகில் ஆதாரமாக இருக்கின்றன.

இது குறித்து விளங்காத சிலவும் இருக்கின்றன.

உடல் அழியும் போது அதனுடன் அருவமான மனமும் தொலைகிறது. ஆனால் இந்த பூத உடல் ஒரு மறுசுழற்சியாகி மறுபடியும் மற்றொரு பூத உடலுக்கு ஆதாரமாகிறது. இது, நமது உடல் கார்பன் மற்றும் நைட்ரஜன் ஆகியவைகளை உள்ளடக்கிய ஒன்று எனும் காரணத்தாலும் மறுபடியும் மக்கிய இந்த கார்பன் நைட்ரஜன் ஆகியவைகளை உயிரிகள் தனக்குள் எடுத்துக் கொண்டு வளர்ந்து, வாழ்ந்து இனப்பெருக்கம் செய்வதாலும் இந்த மறுசுழற்சிக் கருத்து அர்த்தமுள்ளதாகிறது.

மனமானது இந்த உடலை ஆதாரமாகக் கொண்டு எழுவதால் ஒரு virtual thing போல இருந்தும், மறைந்தும் போகிறது.

சரி. அப்படியானால் இந்த ஆன்மா? அதுவும் ஒரு virtual thing ஆ? இங்குதான் நாம் யோசிக்க வேண்டியுள்ளது. மனதைப் போல ஆன்மாவும் ஒரு virtual thing - மாயப் பொருள் - என்றால் இது ஒரு ஆன்மா மறுப்புக் கருத்தாகிறது. ஆன்மா மறுப்புக் கருத்தை ஏற்றுக் கொள்பவர் கடவுள் மறுப்புக் கொள்கையைச் சார்ந்த நிலையை எடுத்துக் கொள்கிறார். இது சற்று யோசிக்க வேண்டியுள்ளதாகிறது.

கடவுள் மறுப்புக் கொள்கை சமுதாயத்தில் பரவிக் கிடக்கும் மூட நம்பிக்கைக்கு எதிராக எழுந்த ஒன்று எனும் கோணத்தில் பார்த்தால் ஆரோக்கியமானதொன்றுதான். ஆனால் இது கடவுளையே மறுக்கும் பட்சத்தில் இந்தக் கொள்கை நமக்கும் இந்த பிரபஞ்சத்திற்கும் ஆதாரமாக உள்ள பொளதீக நிலைகளைக் குறித்த விளக்கத்தை ஒரு அளவிற்கு மேல் தரத் தவறி விடுகிறது. இதனால் இந்தக் கடவுள் மறுப்புக் கொள்கை நமது தேடலை பூர்த்தி செய்கிறதில்லை. எனவெ இதை ஏற்றுக் கொள்வது இந்த பிரபஞ்சத்தைப் பற்றிய நமது பார்வையை விரிவு படுத்தாது.

ஆக இந்த ஆன்மா ஒரு மாயப் பொருளல்ல என்பதையும் கடவுள் கொள்கையை ஏற்றுக் கொள்வதாலேயே சில கருத்துக்கள் புரிபடலாம் என்பதாலும் இவை இரண்டையும் ஏற்றுக் கொண்டு பிறப்பின் பயனைப் பற்றி மேலே பேசுவோம்.

இது குறித்தே இன்னமும் பேசுவோம்.

அன்பன்,

வேதாந்தி.

ஸ்பெக்ட்ரம் ராசாவுக்கு நன்றிகள்…

2011-04-07T22:56:00.000-07:00

8.4.11

ஸ்பெக்ட்ரம் ராசாவுக்கு நன்றிகள்…

ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல் எந்த அளவுக்கு நமது நாட்டிற்குத் தேவையான நல்ல காரியத்தைச் செய்திருக்கிறது என்று இன்னமும் பலருக்குத் தெரியவில்லை. நான் தமிழக முதல்வர் மற்றும் அவரைச் சார்ந்தவர்கள் சொல்லும் ‘எளியவரும் அலைபேசியை வைத்திருக்கும் அளவுக்கு அதனை மிகப் பிரபலமாக்கியது ராசாவின் செயல் ‘ என்று ஊழலே இல்லை எனும் கோணத்தில் சொல்லவில்லை. நான் சொல்ல வந்தது வேறு.

நம் நாடு சுதந்திரம் பெற்றதிலிருந்து ஊழல் வளர்ந்து கொண்டு இருக்கிறது. இது தனி மனித ஒழுக்க மீறலாக முதலில் பார்க்கப்பட்டு பின்னர் சகித்துக் கொள்ளும்படியான ஒன்றுதான் எனும் அளவில் சற்றே பரிணாம வளர்ச்சி பெற்று ( தேனெடுப்பவன் புறங்கையை நக்காதிருப்பானா.. எனும் மனப்பாங்கு) பின்னர், ஏறக்குறைய ஒரு கொள்ளை போலவே, குழுவாக சேர்ந்து செய்யப்பட்டு, தற்போது நாட்டைக் காப்பதற்காக உருவாகியிருக்கிற கட்சிகள், தங்களது கொள்கைகளை அடிப்படையாக வைத்து மக்களிடையே வளர்ந்த அரசியல் கட்சிகள், அதன் நிர்வாகிகள் மற்றும் பலர் எத்தகைய இழப்பிலும் அவமானத்திலும் தங்களது அரசியல் வாழ்க்கையை தேச அளவில் சுரண்டலுக்கு பயன்படுத்தும் அளவிற்கு அசுரத்தனம் எடுத்து விட்டது.

ஆனால் இவ்வளவு அசுரத்தனமாக ஊழல் உருவெடுத்த பின்னும் நாம் அதனை கீழ் மட்ட அளவில் மட்டுமே விமரிசித்திருக்கிறோம். சாதாரண போக்குவரத்து காவலரிலிருந்து பத்திரப் பதிவாளர் அலுவலகம் மற்றும் வட்டார போக்குவரத்து துறை அலுவலகம் ஆகியவைகளின் செயல்பாடுகள் மட்டுமே நமது விமரிசனத்திற்குள்ளாகியது. இது ஒரு வின்னைமுட்ட வளர்ந்த அசுரனை அவனது நகக் கண்களை மட்டுமே கண்டு விமரிசிப்பதைப்போல்தான் இருந்தது…

ஆனால் இன்று.. நமது ஸ்பெக்ட்ரம் ராசவின் ஊழலின் தயவால் நாம் தலை நிமிர்ந்து வின்னை முட்டும் அதன் பிரம்மாண்டத்தை தெளிவாக காணத் துவங்கியிருக்கிறோம்.

இது மட்டுமல்ல. தற்போதைய இளைய தலைமுறையினர், தங்களிடம் உள்ள கோபத்தையும் வெறுப்பையும் மட்டுமே வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கையில் நமது ராசா அவர்களுக்கு என்ன செய்யவேண்டும் என வழி காட்டிவிட்டார்.

தற்போது அனைத்து இளைஞர்களும் தற்கால மகாத்மா எனும் அன்னா ஹசாரே வின் பின்னால் கூடிவிட்டனர். அனைத்துத் தரப்பினரும் ஊழல் என்பது ஒரு தனிமனிதனின் உரிமைச் சுரண்டல், ஒரு ஏழையின் வாழ்வுச் சுரண்டல் என்பதை நன்கு உணர ஆரம்பித்து விட்டனர்.

42 வருடங்களாக ஊழலை கண்டுகொள்ளாமல் தூங்கிக் கொண்டிருந்த இந்தியாவை எழுப்பியே தீருவது என்று முடிவெடுத்து விட்டனர். ஊழலுக்கு எதிரான லோக் பால் சட்டத்தை வலியுறுத்தி உலக முழுவதிலும் உள்ள இந்தியர்கள் ஒன்று கூட ஆரம்பித்து விட்டனர்.

இங்கே மேலதிக தகவல்கள்.

Click here to sign the petition! : இங்கு உங்கள் பங்களிப்பு

இது நல்லதுதானே. என்ன நான் சொல்வது? ரின் விளம்பரம் பார்க்கிறீர்களல்லவா? அப்புறம் என்ன? கறை நல்லதுதானே?

ஆனால் பாருங்கள், நமது தமிழகம் இன்னமும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இதை எழுப்ப இன்னுமொரு ஸ்பெக்ட்ரம் ராசா தேவையோ என்னமோ?

Let us all support Anna

இன்னமும் பேசுவோம்.

அன்பன்,

வேதாந்தி.

நமது விருப்பங்கள் மட்டுமே நம் வாழ்வின் மேன்மையைத் தருகின்றனவா?

2011-03-29T04:12:00.000-07:00

29.3.11

நமது விருப்பங்கள் மட்டுமே நம் வாழ்வின் மேன்மையைத் தருகின்றனவா?

பொதுவாகவே, சுய மேன்மை மற்றும் மேலாண்மையை குறித்துச் சொல்லும்போது நாம் நமக்கு விருப்பப்பட்ட துறையினை தேர்ந்தெடுத்து அதில் கவனம் செலுத்தினோமானால் அந்தத் துறையில் நாம் மேம்படுவதோடு மட்டுமல்லாது சிறக்கவும் செய்யலாம் என்பது எல்லோராலும் ஒப்புக்கொண்ட ஒன்று என்பதோடு மட்டுமல்லாது நிரூபிக்கப் பட்ட ஒன்றாகவும் சொல்லப் படுகிறது.

ஆனால் நானறிந்த மட்டில் இத்தகைய கோட்பாடு, சூழல் குறித்த நமது பார்வையின் நெகிழ்வுத் தன்மையை மாற்றி நமது தகவமைத்துக் கொள்ளும் திறனை குறைத்து விடுவதாகவே கருதுகிறேன். கவனிக்கவும். இங்கு நான் , ஒருவர் விருப்பமின்றி ஒரு துறையைத் தேர்ந்தெடுப்பதையோ அல்லது விருப்பின்றி ஒரு செயலைச் செய்வதையோ ஊக்குவிக்கவில்லை.

எந்த ஒரு செயலையும் விருப்பத்துடன் செய்யும் போது மன நிறைவும் மகிழ்வும் கிடைக்கிறதென்பது மறுக்க முடியாத ஒன்றுதான். ஆனால் நாம் பெறும் இந்த மன நிறைவும் மகிழ்வும் கூட நமது அனுபவங்களின் முதிர்ச்சிக்குட்பட்ட மாறுதலுக்குரியதொன்று எனும்போது, நாம் அடையும் மனநிறைவையும் மிஞ்சி நமது வாழ்வின் சிறப்பு அல்லது நாம் பெறும் சமுதாய அங்கீகாரத்தின் மேன்மையே நமது வாழ்வின் குறிக்கோளை நிர்ணயிப்பதில் முக்கிய பங்காற்றுகின்றது என்பதை நாம் மறக்கலாகாது.

இந்தக் கருத்தை ஒரு நடந்த நிகழ்வை வைத்துச் சொன்னால் சரியாகப் புரியுமென்று எண்ணுகிறேன்.

அது எழுபதுகளின் காலம். கல்வித்துறையில் தனியார் புகாத பொற்காலம். நான்கு நண்பர்கள் அரசுக் கல்லூரியில் இளம் அறிவியல் பட்டப் படிப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தனர். பள்ளிக் கல்வியில் தங்களுக்குக் கிடைத்த அனுபவங்களின்படி அவரவர் வளர்த்துக் கொண்ட விருப்பத்திற்கேற்ப பாடங்களைத் தேர்வு செய்து படித்துக் கொண்டிருந்தனர். அப்போதெல்லாம் தற்போதுள்ளதுபோல் பரந்த வழிகாட்டுதலுக்கான வாய்ப்பில்லை. பெரும்பாலும் முதல் தலைமுறைக் கல்வி பயில்வோர்தான் அதிகம்.

நான் மேற்சொன்ன நான்கு நண்பர்களில் கணிதத்தில் அதிக மதிப்பெண்கள் எடுத்த இருவர் கணிதப் பாடத்தை தேர்ந்தெடுத்தனர். மற்றொருவர் விலங்கியல் பாடத்தையும் இன்னுமொருவர் புவியமைப்பியல் பாடத்தையும் தேர்ந்தெடுத்தனர். இதில் புவியமைப்பியல் பாடத்தை தேர்ந்தெடுத்தவருக்கு விலங்கியல் படிக்க விருப்பம். ஆனால் பள்ளியிறுதித் தேர்வில் மதிப்பெண்கள் குறைவாக இருந்ததனால் அதிக போட்டியில்லாத புவியமைப்பியல் (Geology) பாடம் மட்டுமே அவருக்கு கிடைத்தது.

இதில் அந்த நான்காவது நண்பரது வாழ்க்கைதான் சுவராசியமானது. அதுமட்டுமல்ல நமக்கு இப்போது வாழ்க்கையைப் பற்றிய புரிதலில் மற்றுமொறு பரிமாணத்தை வெளிப்படுத்துவதாகவும் அமைந்துள்ளது.

இவர் தனது விலங்கியல் படிக்கும் நண்பரைப்பார்த்து ஏற்கனவே தனக்கிருந்த curiosity about life ஐ அதிகமாக்கிக் கொண்டார். அதிக நேரம் விலங்கியல் துறையிலேயே செலவழித்தார். தவளை, பல்லி, ஓணான் என்ற பல விலங்கினங்களைப் பிடித்து அதன் எலும்புச் சட்டங்களை நுணுக்கமாக உருவாக்கினார். இவரது ஆர்வத்தைப் பார்த்த விலங்கியல் துறைப் பேராசிரியர் இவரை ஊக்குவித்து” you have best interest in Zoology and Museology “ என்று சொல்லி “ நீ ம்யூசியத்தில் curator ஆக முழுத் தகுதியும் உனக்கிருக்கிறது. உன் ஆர்வத்தினை தொடர்ந்து கடைப்பிடி “ என்று சொன்னார். இதைக் கேட்டவுடனே அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. நிறைய விலங்கினங்களை பதப்படுத்தும் முயற்சியில் இறங்கினார்.

இதற்கிடையே அவர் மூன்றாமாண்டு புவியமைப்பியல் படிக்கையில் அதற்குண்டான பாடத்திட்டத்தில் கனிமப் படிமங்கள் மற்றும் paleontology ஆகியன பற்றி படிக்க நேர்ந்தது. அதில் வரும் பண்டைய விலங்கினங்களின் பிரம்மாண்டம் அவரைக் கவர்ந்தது. டைனோசார், ட்டிரிப்டொசாரஸ் என அவைகளின் வாழ்க்கையைப் பற்றி ஆர்வம் காட்டத் தொடங்கினார். விலங்கியலிலும், museology யிலும் அவரது ஆர்வம் குறையத் தொடங்கியது. மூண்றாம் ஆண்டு படிப்பு முடிந்ததும் பட்ட மேற்படிப்பு அதே புவியமைப்பியலில் படிக்க ஆர்வம் கொண்டார், நண்பர்.

இவரைப் பற்றி இன்னுமொரு தகவல். நண்பர்கள் மூவரும் முதல் தலைமுறைக் கல்வியினர். ஆனால் இவர் அப்படியல்ல. இவரது தந்தை ஒரு வழக்குரைஞர். அவர் ஓகோ வென பிரபலம் அடைய வில்லையென்றாலும் ஏதோ வென தொழில் செய்து கொண்டிருந்தார். இதுவரை மகனது படிப்பைப் பற்றி கவனம் கொள்ளவில்லை என்றாலும் மகன் பட்டப் படிப்பு முடித்தவுடன் அவனை சட்டப் படிப்பில் நுழைக்க விரும்பினார். ஆனால் நண்பருக்கோ சட்டப் படிப்பில் சிறிதும் நாட்டமில்லை.

தந்தை மகன் இருவரது விருப்பமும் முரணாகவே, பெருங்குழப்பம் உருவாகியது. ஆனால் பின்னர் முடிவெடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று இரு படிப்பிற்கும் விண்ணப்பித்தார் நண்பர். நண்பரது தகப்பனார் சிபாரிசு பிடித்து சட்டப் படிப்பிற்கு சேர்க்கைக்கான அனுமதியை முதலில் பெற்று விட்டார். மகனுக்கோ சட்டப் படிப்பு எட்டியாய்க் கசந்தது. சில நாட்களுக்குப் பிறகு நண்பருக்கு அவர் விண்ணப்பித்திருந்த பட்ட மேற்படிப்பிற்கும் பல்கலைக் கழகத்திலேயே சேர்ந்து படிக்க அனுமதி கிடைத்தது.

நண்பருக்கு மனதில் குடைச்சல். அவரது தகப்பனாரோ மிகவும் பிடிவாதமாய் இருந்தார். ‘நான் அரும் பாடுபட்டு இந்த சீட்டை வாங்கியிருக்கிறேன் எனவே அவன் சட்டப் படிப்புதான் படிக்க வேண்டும்’ என்றார். இறுதியில் இன்னமும் காலம் தாழ்த்தினால் இரண்டு படிப்புகளுக்கும் சேர்க்கை அனுமதி ரத்தாகுமென்ற சூழல். இந்த நேரத்தில் இவருடன் இருந்த நண்பர், நன்கு பேசக் கூடியவர், துணிந்து தனது நண்பருக்காக அவரது தகப்பனாரிடம் வாதிட்டார். ஒரு பிள்ளையின் விருப்பமறிந்து செயல் படுவதுதான் ஒரு தந்தையின் கடமை என்று தனது வயதுக்கும் தகுதிக்கும் மீறி ஏதேதோ வாதங்களை சூடாக முன் வைத்தார்.

குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் நகத்தைக் கடித்தபடி என்ன நடக்குமோவென்று மிகுந்த அச்சத்தில் இருந்தனர்.

வயது மற்றும் தகுதி வித்தியாசம் பார்க்காது தன் முன் வைத்த வாதத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமே சிந்தித்த நண்பரின் தந்தை மிகுந்த பாராட்டுக்குரியவர். எல்லாவற்றையும் கேட்டுக் கொண்ட பிறகு அவரே ஒரு தீர்வையும் தந்தார். “ சரி. அவன் விருப்பப் படியே பட்ட மேற்படிப்பு படிக்கட்டும். ஆனால் ஒரு நிபந்தனை. இப்போது கிடைத்திருக்கும் சட்டப் படிப்பையும் படித்து முடிக்க வேண்டும்’ என்றார். நண்பருக்கோ திகைப்பு மற்றும் மகிழ்ச்சி.

இறுதியில் முதலில் இரு படிப்புகளுக்கும் பணம் செலுத்தி அனுமதியை உறுதி செய்தபின் பட்ட மேற்படிப்பு இரு வருடங்கள் படிப்பதென்றும் அதன் பின்னர் சட்டப் படிப்பை தொடர்ந்து முடிக்கவேண்டுமென்றும் முடிவாகியது. நண்பருக்கு தான் விரும்பும் படிப்பைப் படிக்க அனுமதி கிடைத்ததில் மகிழ்ச்சி. அவரைப் பொறுத்த மட்டில் தான் எக்காரணம் கொண்டும் தனக்குப் பிடிக்காத வழக்குரைஞர் தொழிலைச் செய்யப்போவதில்லை என்பதில் உறுதியாயிருந்தார். அதைக் குறித்து அவரது தந்தையும் கட்டாயப் படுத்தக் கூடாது என்றும் தீர்மானமாகியது. அவரது தந்தைக்கோ தன் பிள்ளை M.Sc., B.L பட்டங்கள் பெறுவதில் இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி. பிள்ளை வழக்குரைஞர் தொழிலில் ஈடுபடுவதைக் குறித்து பின்னர் முடிவெடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று சமாதானமானார்.

இங்குதான் நாம் ஒரு சுவராசியமான கட்டத்திற்கு வருகிறோம்.

நண்பர் சென்னை வந்து பட்ட மேற்படிப்பு படித்தார். பட்ட மேற்படிப்பு படித்து முடித்த பின்னர் சட்டப் படிப்பினையும் முடித்தார். படித்து முடித்த பின்னர், அவரது தந்தை, “ இதோ பார், உனக்கு வேலை கிடைக்கும் வரையில் எனக்கு உதவியாக இரு” என்று தன்னுடனே நீதி மன்றங்களுக்கு அழைத்துச் செல்ல ஆரம்பித்தார். தந்தைக்கு உதவியாய் இருந்து சில பல நுணுக்கங்களை தெரிந்து கொண்டார். நண்பர் தனது பட்ட மேற்படிப்பிற்கான தகுதிக்கு சரியான வேலை கிடைக்க காத்திருக்க வேண்டியதாயிற்று. அதுவரை ஏனோ தானோ வென்று பார்த்த வழக்குரைஞர் தொழில்தான் சோறு போட்டது.

நீதி மன்றங்களுக்குச் சென்றவர் அங்கு வந்த ஏழைக் குற்றவாளிகளின் பரிதாப நிலை கண்டு அவர்களது வழக்கில் பணம் எதிர்பார்க்காது வாதாடி நீதி பெற்றுத்தர ஆரம்பித்தார். அதற்குப் பின்னர்தான் இவரது கவனத்திற்கு நமது சட்டம் மற்றும் காவல் துறையினரின் ஏகபோகத்தனம் தெரிய ஆரம்பித்தது. தனது தொழிலில் சற்று பிடிப்பு ஏற்பட்டது. பின்னர் மனப்பூர்வமாக செய்யத் தொடங்கினார்.

தற்போது நண்பர் ஒரு நீதியரசர்.

சட்டப் படிப்பே பிடிக்கவில்லை என்று சொன்னவர், எக்காரணம் கொண்டும் வழக்குரைஞர் தொழிலைச் செய்யமாட்டேன் என்று சொன்னவர் இப்போது விரும்பி ஏற்றிருப்பது நீதி காக்கும் நீதியரசர் பதவி.

தான் ஆரம்பத்தில் விரும்பிய museology படிப்பெங்கே, curator தொழில் எங்கே தற்போது ஏற்றிருக்கும் நீதியரசர் பதவி எங்கே?

இது தான் வாழ்வின் அற்புதம். நமக்கு என்ன வாய்க்கப் போகிறது , நாம் எதில் சிறந்து விளங்குவோம் என்பது நமது விருப்பம் மட்டுமே முடிவு செய்கின்ற ஒன்றல்ல. நாம் திறந்த மனதுடனும், பரந்த எண்ணத்துடனும் வாழ்வை ஏற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்தோமானால் மட்டுமே போதும் மற்றவைகளை வாழ்க்கை பார்த்துக் கொள்ளும்.

மீண்டும் பேசுவோம்.

அன்பன்,

வேதாந்தி.